Lucy, stojąc w progu salonu z założonymi pod swoim bujnym biustem rękami, patrzyła, jak jej kuzyn ubiera swoje ciężkie buciory.
- Kurtkę weź – rzuciła.
- Wiem – odmruknął Shane, kucając i wiążąc sznurówki. Nie mógł się doczekać, kiedy zobaczą dom. David już wiele oglądał i wybrał ze wszystkich ofert trzy, które go zainteresowały. Teraz wreszcie umówili się z właścicielami jednego z nich. Tego, który mężczyźnie podobał się najbardziej. Pozostała więc jeszcze tylko decyzja Shane’a. Właśnie mieli pojechać, obejrzeć wspólnie dom i zdecydować czy biorą czy nie. David co prawda pokazywał mu zdjęcia w internecie, ale chłopak i tak był strasznie ciekaw, jak to wygląda na żywo. Oczywiście też David mówił mu, że sam nie ma zamiaru podejmować decyzji, skoro to ma być ich wspólne mieszkanie, mimo że sam był już przekonany do tego właśnie domu. Chciał, aby chłopak zobaczył i go poparł. A najwyżej jeszcze dwa były w rezerwie.
- No dobra, mam nadzieję, że się nie rozpada – rzucił Shane, wstając i zarzucając kurtkę na swoją bluzę z kapturem. Zapiął ją i wyszczerzył się do kuzynki. – To idę, bo David czeka na dole.
- Jasne, spoczko sprawa – odparła dziewczyna, opierając się ramieniem o ścianę. Aż trudno jej było w tym wszystkim uwierzyć, że David i jej kuzyn faktycznie mogą się wyprowadzić. Było jej z tego powodu trochę smutno, ale z drugiej strony cieszyła się ich szczęściem. No i miała szanse na swoje mieszkanie…
- No, to nara – dodał jeszcze chłopak, nim wyszedł i dosłownie zbiegł po schodach na dół, robiąc przy tym masę hałasu. Ktoś z góry nawet wydarł się na niego, że ma nie biegać niczym stado słoni, ale Shane zignorował sąsiada i szybko wyszedł z budynku. Od razu poszukał wzrokiem kochanka albo jego samochodu. Było dość ponuro i mgliście, ale na szczęście nie przekładało się to zupełnie na jego nastrój.
Niedaleko od bloku zobaczył zarówno samochód, jak i kochanka. David stał oparty o swoje auto i czekał na chłopaka. Kiedy go zobaczył, skinął głową. Shane podszedł do niego szybko i uśmiechnął się.
- No jestem, jedziemy?
- Tak – uśmiechnął się też szeroko. – Jestem strasznie ciekaw, co powiesz. Wsiadaj. – Słychać było w jego głosie, że się ekscytuje.
- No a ja jak to wygląda – odparł od razu chłopak i wsiadł do samochodu. Zapiął pasy i poczekał, aż David zajmie miejsce kierowcy, nim dodał: – Jak mi pokazywałeś lokalizację, to skapnąłem, że bym miał nawet bliżej do roboty.
David uśmiechnął się szeroko i ruszył.
- Wiem. Nieźle, co? Dodatkowo jest niezłe połączenie z centrum, więc nie trzeba będzie wszędzie samochodem jeździć, jak będziemy chcieli gdzieś pójść się napić. No i jest miejsce parkingowe.
- Zajebiście – ucieszył się Shane. Był też pozytywnie nastawiony dlatego, że kiedy spojrzał, ile właściciele chcą zaliczki, okazało się, że plus minut tyle ma uzbierane. Będzie mógł więc jakoś zaimponować Davidowi i samemu zapłacić.
David skinął jeszcze głową, popierając to dość specyficzne podsumowanie. Prawdę mówiąc trochę się denerwował, ale nie chciał za bardzo tego po sobie pokazywać. Był zbyt ciekawy, co powie kochanek.
Po kilkudziesięciu minutach dojechali na podany w ogłoszeniu adres. Shane dawno nie był w tej dzielnicy miasta, ale cieszył się, że stąd jest blisko nie tylko do jego pracy, ale i bliżej nad jezioro. Chociaż wychodziło na to, że do swojego starego mieszkania, a tym samym do Lucy, będzie miał dość daleko.
Wysiedli ze srebrnego Mercedesa, a Shane od razu poszukał wzrokiem budynku ze zdjęcia. David wskazał mu bliźniaka stojącego naprzeciwko ulicy, przy której stali. Był nie największy, ale między wejściami do poszczególnych części znajdował się uroczy, biały płotek.
- Jeśli się zdecydujemy, to sąsiadami będą sprzedający – wytłumaczył na wstępie, zamykając samochód i podziwiając domek z poddaszem użytkowym i małym tarasem. Z zewnątrz wyglądał na bardzo zadbany.
Shane zlustrował cały budynek zafascynowany. Może normalnie, przejeżdżając obok, nie byłby nim tak zachwycony, ale myśl, że mogliby tu zamieszkać, sprawiała, że dom nabierał dla niego większego piękna.
- Wygląda dobrze. To co, idziemy się zameldować, że jesteśmy? – zapytał, obchodząc samochód i zrównując się z Davidem, który od razu przytaknął.
- Powinni ci przypaść do gustu. Miła para. No i jak pytałem czy nie będzie im przeszkadzała głośna muzyka, to dziewczyna odparła, że dopóki ich psu nie będzie, to im też nie. Bo mają Goldena – dodał, od razu idąc w stronę domku.
Shane zaśmiał się i poklepał Davida po ramieniu.
- Myślisz o wszystkim.
- Staram się – odparł z uśmiechem, kiedy już stanęli na tarasie mieszkania sprzedających. Zapukał. – No i już taka natura.
- A wiedzą, że jesteśmy parą homo? – zapytał szybko Shane, spoglądając to na drzwi, to na Davida.
Ten zdążył skinąć głową, nim drzwi się otworzyły i stanęła przed nimi dwójka młodych ludzi. Na pewno młodszych od Davida.
- Och, pan David. A jednak – uśmiechnął się do mężczyzny młody chłopak i podał mu rękę. Był wysoki i szczupły. Miał na sobie skejtowskie spodnie i kolorową podkoszulkę, która nieco na nim wisiała. Głowę miał ostrzyżoną dość krótko, ale z tyłu wisiało zostawionych kilka dredów. W jego uszach widniały też tunele. Małe, ale zawsze. Do tego drobna, kozia bródka. Jego dziewczyna za to wyglądała trochę jak dziecię kwiatów. Ubrana była w długą spódnicę i podkoszulkę na szczupłych ramionach. Miała bardzo małe piersi i nie nosiła stanika, przez co jej sutki odrobinę się odznaczały. Była popielatą blondynką o jasnozielonych oczach.
Shane aż rozchylił lekko oczy, lustrując każdego z osobna. Nie spodziewał się takiego sąsiedztwa. I musiał przyznać, że wolał takie niż jakieś spokojne, staroświeckie małżeństwo. A już tym bardziej niż patologiczne rodziny w swoim aktualnym bloku.
- I Shane Jarvis, siema – przedstawił się, wyciągając do nich rękę na powitanie.
Oboje podali mu dłonie, a Shane zobaczył, jak nagle pomiędzy nogami chłopaka pokazuje się psia głowa. Pies szczeknął krótko na powitanie, starając się przepchnąć i wyjść z mieszkania.
David schylił się i pogłaskał zwierzę po głowie.
- Siema, Samson.
- Mam nadzieję, że lubisz zwierzęta – zaśmiała się cichutko blondynka, która przedstawiła się jako Lisa Flow.
- Jasne, psy w ogóle są zajebiste. Te duże znaczy, małe krzykacze są wkurwiające – odparł chłopak, przyglądając się Goldenowi, który wysilił się jeszcze raz, aby wyrwać się spomiędzy nóg Gordona, ale chłopak zablokował mu głowę kolanami i zaśmiał się, czochrając psa za uszami.
- Racja, racja. Duże są lepsze, tym bardziej jak ma się dom. I właśnie, jeśli już o domu mowa, pewnie chcecie go razem zobaczyć? – Spojrzał to po jednym, to po drugim.
- No, bardzo – podchwycił Shane, który już nie mógł się doczekać.
Lisa uśmiechnęła się do niego przelotnie i wsunęła na nogi jakieś sandały, które stały w niewielkim przedpokoju.
- Już otwieram – powiedziała i sięgnęła jeszcze po kluczyk zawieszony na wbitych w ścianę kołeczkach.
David skinął jej głową, odsuwając się, by ją przepuścić. Gordon wepchnął psa do mieszkania, bo ten aż za bardzo chciał z nimi iść i zamknąwszy jeszcze za sobą drzwi, całą czwórką ruszyli do drugiej części bliźniaka.
Gdy weszli do środka, powitały ich puste wnętrza bardzo zadbanego domu. Z niedużego przedpokoju wchodziło się bezpośrednio do salonu, który był wielkości trzech saloników w aktualnym mieszkaniu Shane’a, co tego momentalnie wcięło. Taka przestrzeń była dla niego naprawdę duża. Do tego salon otwarty był na kuchnię, która była najwyraźniej jedynym umeblowanym pomieszczeniem. Miała jasne meble, nieuszkodzone blaty i wszystkie potrzebne sprzęty, w tym lodówka, piekarnik i zmywarka. Kafelki na podłodze były w kolorze kawy z mlekiem, a część szafek była przeszklona.
Shane odetchnął, wracając do salonu i przyglądając się jego wnętrzu, walcząc ze sobą, by nie wbiec od razu dalej i sprawdzić resztę.
- Wow, jest nawet kominek – rzucił oszołomiony, stając przed nim na jasnym parkiecie.
- Mhm. Działający – uśmiechnął się Gordon, jakby był z tego niezwykle dumny. Mogło się to wiązać z tym, że sam musiał go czyścić albo że uważał go za najważniejszy element tworzący domową atmosferę miejsca.
- Chodź zobaczyć resztę – szturchnął Shane’a David, idąc w głąb mieszkania. Był strasznie ciekawy, co chłopak powie, ale na razie był zadowolony z jego reakcji. Zdecydowanie dobrze wróżyły.
Shane potaknął chętnie i podążył za mężczyzną. Najpierw zwiedzili pozostałe pomieszczenia na parterze, którym była nieduża łazienka i spiżarnia, nim wyszli po krętych schodkach na poddasze. Tam zastali dwa pokoje, które mogły pełnić role sypialni oraz większą łazienkę.
- Ja pierdolę, jest… kurwa, David. I byś miał swój gabinet – wydusił chłopak, odwracając się do kochanka, kiedy przejechał dłonią po ścianach w mniejszym z pokoi, do którego wrócili po zwiedzeniu reszty. Pokój miał dwa okna dachowe i uroczą, drewnianą kolumienkę, która łączyła się z również lakierowanymi belkami na suficie.
Mężczyzna skinął głową, stojąc w progu pomieszczenia, by pozwolić kochankowi spokojnie się rozejrzeć. Młode małżeństwo czekało na dole, aby mogli się dobrze przyjrzeć, porozmawiać i zdecydować.
- I co myślisz?
- Jest… no genialny – odparł Shane, podchodząc do Davida i łapiąc go w pasie. – Taki rodzinny, a sąsiedzi też luz. I, kurwa, duży jak na taką cenę.
David też objął kochanka w pasie. Wychylił się nawet i cmoknął go w usta.
- Bo ci nasi sąsiedzi dość… wybredni są. Jak gadałem z nimi później, jak pytałem czy nie przeszkadza im, że jesteśmy razem, to sami mówili, że nie chcą jakiś konserwatystów czy nie wiadomo kogo, co się będzie czepiał ich sposobu życia jako sąsiadów. No i przez to też o mało w ogóle z nimi nie pogadałem, bo byłem “sztywniakiem” – zaśmiał się, głaszcząc chłopaka po bokach kciukami.
Shane zarechotał na to i pocałował go mocno w usta.
- Ale nie jesteś zwykłym sztywniakiem – odparł pewnie i pochylił się bardziej, by spojrzeć mu z bliska w oczy. – Chcę go, David.
Mężczyzna uśmiechnął się zadowolony z takiej odpowiedzi.
- Jesteś pewien? – spytał jeszcze dla pewności.
- No, nie wiem, co może być lepsze niż to. I kuchnia jest cała, więc mniej roboty. Weźmy go, jest genialny.
David aż przygryzł dolną wargę, starając się nie okazywać zbyt wielkiej radości.
- Ok, to schodzimy na dół przekazać im, że mają nowych sąsiadów.
- Ta jest – uśmiechnął się Shane i jeszcze raz pocałował Davida, nim puścił go, by zejść na dół po schodkach. Te nawet nie skrzypiały pod jego ciężkimi buciorami.
Zapowiadało się na to, że będą mieli naprawdę swój mały domek z białym płotkiem i psem. No na razie nie ich a sąsiadów, ale i tak będzie pies w pobliżu. Czy mogło być lepiej?

Lucy postawiła na biurku Shane’a pudełko z ciastkami owsianymi w czekoladzie. Wzięła sobie cztery i usiadła z nimi na łóżku, kiedy jej kuzyn zasiadł przed biurkiem. I tak pokój był taki mały, że wystarczyło, by wyciągnęła rękę, nie wstając z łóżka, a mogła sięgnąć do biurka.
- No i mówię ci, że jest ogromny – powiedział Shane podnieconym głosem, włączając laptopa, po czym sięgnął po ciastko. – Ma poddasze i na nim dwa pokoje. I jest kominek – wyszczerzył się.
- No pogratulować. Muszę zobaczyć, kurka – wyburczała Lucy z pełnymi ustami i wrzasnęła w głąb domu. – David, ciastka ci wszystkie zjemy, chodźże!
- Idę, idę! – odkrzyknął mężczyzna i już po chwili wszedł do pokoju z duża latte. Od razu podszedł do biurka po ciastka, po czym usiadł obok dziewczyny. Przebrany był w dresowe spodnie do domu i jakąś koszulkę Shane’a. Wyglądało to dość zabawnie, bo Lucy również miała na sobie bluzkę kuzyna. Ten już przestał komentować, że zabierają mu jego ubrania. W jakiś sposób go to budowało. Chociaż może fakt, że ci uważali jego ciuchy za typowe „po domu” nieco go gasił. On wszędzie tak chodził.
- No i wszystko jest wyremontowane, tylko trzeba pomalować jak się chce i umeblować, nie David? – dodał Shane z pełnymi ustami i włączył internet, po czym sięgnął do leżącej na biurku kartki z danymi, na które mieli przelać zaliczkę.
- Mhm. Będzie raczej mało roboty. Chyba, że coś z rurami wyskoczy, ale był specjalista, aby sprawdzić stan techniczny domu i nic nie widział. Kilka tam tylko drobiazgów, ale to w każdym domu – dodał David, po czym dojadł ciastko i wstał, aby pomóc kochankowi zrobić przelew. Zmarszczył brwi, widząc, że ten wchodzi na swoje konto. – Co robisz?
- No przelew – odparł Shane, przechodząc do odpowiedniej strony i podał Davidowi kartkę z lekkim uśmiechem. – Możesz mi dyktować dane.
- Ale czemu to robisz od siebie? – spytał, nie rozumiejąc i nadal stojąc nad nim z kartką, którą wcisnął mu kochanek.
- Bo ja płacę zaliczkę – Shane powiedział pewnie, w duchu dumny z siebie, że może to zrobić.
- Czemu? Miało być przecież po połowie – burknął David, prostując się – I w ogóle, to trochę za dużo, nie uważasz?
- No… ale zaliczkę chyba, kurwa, mogę… na resztę nie mam jeszcze – Shane stracił nieco animuszu i podrapał się nerwowo po krótkiej szczecince. – To za resztę możesz zapłacić ty, a potem się jeszcze jakoś… no zrównamy.
David nie wyglądał na przekonanego. Tym bardziej, że zaskoczyła go ilość oszczędności, jaką kochanek miał na koncie.
- Trochę inaczej się umawialiśmy. A do tego będziesz potem coś jeszcze miał? To sporo pieniędzy. – Założył ręce na klatce piersiowej.
Lucy obserwowała ich w trakcie rozmowy, milcząc i wyjadając im niemal wszystkie ciastka. Co miała sobie żałować? Uprzedzała, że znikną.
Shane tymczasem spojrzał poważniej na kochanka.
- No co za różnica? Na zaliczkę mam. Mówiłem, że chcę się dołożyć – mruknął.
- Taka różnica, że nie chcę, abyś robił coś głupiego i na siłę.. A widzę, że coś znowu sobie zaplanowałeś z kosmosu i dążysz do tego, aby co…? – westchnął David, patrząc na chłopaka z góry.
- David, kurwa… – zaczął Shane, okręcając się na fotelu w jego stronę. I mimo swojej postury czuł się śmiesznie mały przy stojącym mężczyźnie. – Nie chcę, żebyś sam nam dom kupował, ja pierdolę… To uzbierałem na część…
- Uzbierałeś? – spytał mężczyzna, nie spuszczając z tonu. Chciał wiedzieć. Tym bardziej, że wiedział, że Shane coś ostatnio często mu kręcił. Teraz to zaczynało się ze sobą łączyć. Przynajmniej w jego mniemaniu. Chciał więc wiedzieć, czy dobrze podejrzewał i czy powinien być zły.
- No tak, kurwa.
- Dawałeś dupy za kasę? – wyszczerzyła się Lucy, a Shane spojrzał na nią wilkiem.
- Głupia jesteś. No pracowałem trochę więcej, ja pierdolę… I takie tam – dodał niewyraźnie, nie chcąc wnikać w szczegóły. Cała kasa, jaką miał na koncie, pochodziła albo z nadgodzin, które brał, albo z pieniędzy, które wysyłała mu co miesiąc matka, albo ze sprzedanej drogo płyty.
- Takich tam? – drążył dalej David. – Jeśli twoja mama ci dosyłała jakieś pieniądze ekstra, to wiesz o tym, że trzeba będzie się jej odwdzięczyć?
- Nie podsyła mi ekstra – burknął Shane. – Tyle co zwykle. Reszta jest moja – dodał z naciskiem. Chciał, żeby David wiedział, że sam na to zapracował i nie musiał od nikogo pożyczać.
David westchnął w końcu ciężko i wyciągnął dłoń do chłopaka. Pogłaskał go po głowie.
- Czyli przez ten swój szalony pomysł, aby mieć większy wkład w mieszkanie, brałeś tyle nadgodzin? Zapracujesz mi się, biedaku.
- Nie tylko z nadgodzin. Oni tak chujowo płacą w mojej robocie, że bym musiał na to chyba dwadzieścia cztery na siedem robić – prychnął Shane i widząc, że mężczyzna nieco zmiękł, dodał wreszcie: – No opyliłem w sumie wysoko taką… płytę jedną.
David zaciekawił się wyraźnie.
- Sprzedałeś płytę? Jaką?
- Tą Floydów… Wiesz, co ci ją pokazywałem, jak jeszcze w szkole byliśmy. Tą z autografami – odparł Shane nieco bardziej posępnie, chociaż nie żałował.
Mężczyzna stojący przed nim od razu zrobił większe oczy.
- Co? – niemal jęknął. – Sprzedałeś tą płytę? Ale… przecież… – aż go zatkało i zrobiło mu się jej strasznie szkoda. Nie by takim chomikiem jak Shane, ale widział wartość takich rzeczy.
Obserwująca ich w tym czasie Lucy, która najpierw gapiła się na nich w szoku, teraz wybuchnęła:
- Że coś zrobił, ćwoku głupi?!
Shane spojrzał na nią koso, a potem na Davida.
- No ten koleś co tu był, co pytałeś, kto to. To on właśnie kupił. I wiesz, kurwa, jak wysoko poszła? No opłacało się – mruknął, mimo że sentyment do tej płyty niemal odmalował mu się w oczach.
- Opłacało? – pisnęła Lucy, która zupełnie zapomniała w tej chwili o ciastku, którym żywo gestykulowała.
David, za to starał się zachować jako taką powagę i spokój, jednak było mu dość szkoda tego, że kochanek sprzedał tak unikalną rzecz.
- Um… wiesz, ja rozumiem twoje poświecenie… – zawiesił się, nie wiedząc, co powiedzieć. Szkoda było mu płyty, ale z drugiej strony nie chciał mówić, że nie Shane głupio zrobił. Zraniłoby go to bardzo. No i do tego trochę mu to imponowało, że dla niego, dla wspólnego domu sprzedał coś takiego.
- Ale…? – Shane zupełnie ignorując szok kuzynki, spojrzał na Davida w górę.
- No nie trzeba było? – spytał, krzywiąc się lekko w dość śmieszny sposób. Widać było, że jest zaniepokojony reakcją kochanka na jego słowa.
- Trzeba – odparł twardo Shane. – Chcę mieć wkład, mówiłem ci… Więc podawaj lepiej te dane, a nie będziemy, kurwa, ubolewać nad kawałkiem aluminium czy z czego oni te płyty robią? – Oczywiście dla niego to nie był tylko kawałek aluminium, a raczej coś na miarę skarbu, ale już się tego skarbu pozbył, więc nie chciał rozpaczać po fakcie.
- Z poliwęglanu – poprawił go David. – Z aluminium jest tylko ta odbijająca cześć – mówiąc to, miał dość pusty, nieobecny głos. Był w szczerym szoku. Trochę zły, ale głównie w szoku, ze Shane dla nich zrezygnował z takiego skarbu.
Shane odetchnął pod nosem, czując, jak pod wzrokiem Lucy i Davida sam zaczyna mieć wątpliwości co do swojego czynu. Dlatego im, kurwa, nie mówił! Nie chciał żałować.
Wyrwał z dłoni Davida kartkę i sam zaczął przepisywać dane w odpowiednie rubryczki. Mężczyzna jeszcze chwilę się na niego patrzył zszokowany, po czym jednak pochylił się nad kochankiem, zarzucając mu ramię na barki.
- Daj, podyktuję ci. – Cmoknął go w ucho i odsunął kartkę, tak aby chłopakowi było wygodniej pisać. Zaczął mu podawać dane do przelewu. Dużego. Dlatego jeszcze na pewno będzie wskazane dodatkowe potwierdzenie.
Shane przytaknął z westchnieniem i przepisał wszystko, a kiedy pieniądze powędrowały na konto sprzedających, to chłopaka zostało uszczuplone niemal do zera.
- Zrobione – rzucił Shane i przekręcił głowę, żeby pocałować Davida.
Ten wyciągnął się do niego i cmoknął go w usta.
- Zadowolony, uparty ty?
- Taa… – przytaknął Shane. – A co do autografów, to… jak się zgodzisz, to będziemy mogli zdobyć więcej niż tylko jednego zespołu – dodał z uśmiechem, nieco podekscytowany.
Nawet Lucy, która siedziała nadal na jego łóżku, spojrzała po niego zaciekawiona, David spojrzał na kochanka pytająco.
- Tak? A jest jeszcze coś, o czym nie wiem?
- Ta, ale to cię ucieszyć powinno. Patrz. – Shane szybko spojrzał znowu na ekran swojego laptopa i zaczął coś klikać.
- Ej, ja też chcę widzieć! – pisnęła Lucy.
- Ty nie jedziesz.
- Ale chcę widzieć! Morda, kuzynie – fuknęła.
Shane tylko wywrócił oczami i pokazał im oficjalną stronę jakiejś grupy organizującej koncerty w Saint Paul. Wszedł w ogłoszenia i pokazał im datę trzynastego listopada. Pod nią widniał wpis, który dotyczył wielkiego koncertu charytatywnego na rzecz ofiar jakiejś katastrofy żywiołowej w Ameryce Południowej. Występować miało ponad piętnaście zespołów i solistów, wśród których David zobaczył swoich i Shane’a ulubieńców.
Mężczyzna aż gwizdnął z uznaniem. Nie był ostatnio w ogóle w temacie przez to wszystko, ale taki wspólny wyjazd na koncert był naprawdę, bardzo, bardzo kuszący.
- No dobra, ale ile? Bo się napalę, a okaże się, że nie mamy za co jechać.
- Nie tak dużo, siedemdziesiąt dolców za bilet – odparł od razu Shane. Był strasznie nakręcony na ten koncert. Czekał z oznajmieniem tego Davidowi do załatwienia sprawy z mieszkaniem. Nie wiedział czy zdążą się zadomowić do czasu koncertu, a był pewien, że nie wyjadą, kiedy wciąż będą szukać mieszkania bądź go remontować. Ale do trzynastego listopada na pewno zdążą już zamieszkać w nowym domu.
- To nawet dałoby się… – zastanawiał się David głośno. Bardzo, nawet trochę za bardzo ekscytowała go myśl, aby pojechać ze swoim chłopakiem na koncert. Starał się jednak zachować pozę umiarkowanego zadowolenia.
- Mamy jeszcze dwa tygodnie na zamówienie biletów, więc spoko – dodał Shane. – Ale byłoby zajebiście, co? Nie byliśmy jeszcze na żadnym koncercie razem… od szkoły.
David skinął głową, patrząc nadal w ekran komputera i przesuwając wzrokiem po wszystkich nazwiskach występujących. Niemal sama śmietanka rockowa.
W końcu nagle cmoknął kochana tuż przy uchu.
- Tak, ale ja płacę. I nie ma jęczenia. To za karę, że mi nie powiedziałeś o tych dodatkowych godzinach i płycie – zagroził kochankowi i machnął dłonią. – Zamawiaj. – Nie chciał, aby im bilety przepadły sprzed nosa.
Chłopak zaśmiał się na to i szybko przeszedł w zakładkę, gdzie mógł dokonać zamówienia. Lucy w tym czasie jęknęła z żalem.
- Jak wam dobrze. Idę, kurza twarz, szukać roboty, to też sobie będę jeździć – mruknęła, porwała paczkę z resztkami ciastek i wyszła z pokoju Shane’a. Od kilku dni szukała pracy z taką zawziętością, jak wcześniej Shane i David mieszkania. Na razie miała umówione dwie rozmowy na przyszły tydzień a jeszcze chciała wysłać kilka cv.
Kiedy drzwi się za nią zamknęły, Shane i David skończyli transakcję zamawiania biletów. Tym razem pieniądze faktycznie poszły z konta Davida.
Chłopak znowu okręcił się na fotelu w stronę kochanka i posadził go sobie stanowczo na kolanach.
- Kurwa, ten rok był szalony i chujowy momentami, ale końcówka zapowiada się zajebiście – rzucił, patrząc w oczy Davida, a ten objął go za kark.
- Mhm, będzie bardzo miło. Już nawet myślę o pierwszej nocy w nowym domu.
Shane od razu wciągnął głębiej powietrze i przycisnął go mocniej do siebie.
- I jak ją widzisz? – zamruczał nisko, po czym ugryzł go lekko w brodę.
- Nieprzespaną – odparł David ze śmiechem.
- To podobnie jak ja – uśmiechnął się Shane, gładząc go po plecach swoimi dużymi dłońmi. – I na takim dużym łóżku będę miał więcej przestrzeni, żeby się z tobą zabawić.
- Ale i tak będziesz mnie przygniatał. Wiem to – odparł mężczyzna, głaszcząc kochanka po szyi i potylicy co jakiś czas.
- Nie przeszkadza ci to. Tego właśnie ci było trzeba. Faceta – zamruczał Shane groźnie do jego ucha.
David uniósł brwi do góry, udając zaciekawienie i zdziwienie.
- Faceta? A nie chłopca? Młody? – zaśmiał się wrednie.
- Nie, faceta – odparł pewnie Shane i klepnął go w tyłek mocno. – Lubisz czasem być na mojej łasce.
David aż sapnął krótko i spojrzał jasnymi oczami na kochanka. Jego twarz powoli nabierała kolorów, a jego dołeczki w policzkach były dobrze widoczne.
- Łasce mówisz?
- Taa… przywiążę ci krawatem ręce do łóżka – powiedział chłopak, całując go po szyi. Trzymał Davida na tyle blisko siebie, że ten czuł jego mocno zbudowaną klatkę piersiową na swojej.
- Znowu krawat? Tym razem jako sznur, a nie opaska na oczy? – zamruczał nisko mężczyzna, po czym chwycił kochanka mocniej za głowę i przyciągnął sobie jego usta do gwałtownego pocałunku.
Shane zamruczał i od razu przejął kontrolę nad pocałunkiem. Ten mężczyzna potrafił nakręcić go w wyjątkowo krótkim czasie. Z nikim nigdy wcześniej tak nie miał. Jeśli nie liczyć również nastoletniego Davida jako “wcześniej”. Chociaż teraz taki David bardziej mu się podobał, ale mogła to być kwestia wieku i doświadczenia. Ale jak wcześniej był pewien, że to ten mężczyzna jest mu pisany, tak teraz też to wiedział. Nie mogło być inaczej.
David w tym czasie z chęcią poddawał się jego dłoniom. Po tym ich fatalnym powrocie do siebie nigdy nie przypuszczał, że znowu będzie uważał Shane’a za najbardziej nieszkodliwą osobę na świecie. Ufał mu i chciał być z nim, aby z nim mieszkać i całować jego usta.
- Uwielbiam cię, ty mój wielki psie – zamruczał z ustami tuż przy ustach kochanka. Pogładził go przy tym po głowie czule.
Chłopak od razu uśmiechnął się na jego słowa i popatrzył na niego oczami, które były jedynym łagodnym aspektem jego wyglądu. Szczere i było w nich widać wszystko. A teraz było to pełne oddanie, troska i dużo ciepła.
- Mmm… i tak właśnie ma być.

* Dierks Bentley – Home

*

Ryan zacisnął mocniej powieki, kiedy ostre promienie słońca uderzyły w nie, wpadając przez okno. Naprawdę powinni zainwestować w jakieś rolety. Nie rozumiał, jak Rose mogła tu tak długo mieszkać w takich warunkach.
Leżał jeszcze chwilę z zamkniętymi oczami, nie bardzo chcąc wstawać. Wreszcie przespał całą noc, jak dawno, więc chciał to przedłużyć. W końcu jednak ziewnął i rozchylił powieki, zerkając na bok. Tam zauważył leżącego na plecach mulata, który nadal spał, z dłońmi splecionymi na brzuchu. Dość specyficznie jak na siebie, ale za to tylko w bokserkach, z ledwo przykrytymi nogami. Nie miał więc na co narzekać.
Ryan uśmiechnął się lekko do siebie i położył delikatnie dłoń na klatce piersiowej Lennego. Przesunął nią w górę i w dół, delektując się ciepłem jego ciała. Uwielbiał tą czekoladową skórę i sprężystość ciała mulata, więc kontynuował pieszczotę, a raczej delektowanie się dotykiem. Ułożył głowę przy ramieniu Lennego i pocałował go w nie lekko, po czym objął zupełnie w pasie i odetchnął. Chciał poleżeć w tej pozycji. Zresztą była sobota, a do tego walentynki. Mogli się chyba powylegiwać. Co prawda jeszcze nie miał pomysłu, co by mogli robić w takim dniu i w ogóle czy nie będzie głupio, jeśli będą go świętować… w końcu dopiero zaczęli być parą.
Dłuższą chwilę tak leżeli, aż w końcu mężczyzna pod nim stęknął i otworzył oczy. Kiedy Ryan na niego spojrzał, ten uśmiechnął się jak szalony i objął go zupełnie nagle ramionami, ściskając za szyję mało delikatnie. Niemal go dusząc.
- Och, och, Ryan! Udało się – zachichotał wyjątkowo wysokim głosem jak na siebie.
Chłopak zamrugał, wcięty dosłownie tym zachowaniem i odsunął się od niego nieco, by spojrzeć mu w twarz.
- Uniknąć pobudki z łap Jaya i przespać do dziesiątej? Tak, ale to nie powód chyba, by usiłować mnie udusić.
Mężczyzna przed nim siedzący i nadal nie puszczający go z objęć zamrugał, po czym nagle otworzył usta zaskoczony, jakby dopiero coś spostrzegł za ramieniem Ryana. Chrząknął i machnął zbywczo ręką, a konkretnie nadgarstkiem.
- Tak. Oj tam, oj tam. Od razu dusić… i – pocałował go w policzek, aż stękając ekstatycznie – jesteś taki przystojny z bliska… kochanie – uśmiechnął się ponownie strasznie szeroko, aż nienaturalnie jak na siebie.
- … “oj tam, oj tam”? – powtórzył Ryan w zbyt ciężkim szoku, żeby zarejestrować ostatnie określenie. – Lenny, czy ty przypadkiem nie dostałeś w ręce jakiegoś podejrzanego słownika?
- A dlaczego tak mówisz? – spytał, mrugając oczami, jakby coś mu w nie wpadło.
- Hm… może dlatego, że… pozwolę sobie znowu powtórzyć… “oj tam, oj tam” – uśmiechnął się wymownie – jest dość… aseksualne. Nie, żebym przy tobie cały czas myślał w tych kategoriach, ale jednak byłbym wdzięczny, gdybyś zapomniał o tym wyrażeniu – skończył i położył dłoń na udzie Lennego, głaszcząc je leniwie.
Mulat westchnął cichutko na dotyk i aż przygryzł dolną wargę, obejmując chłopaka mocniej ramionami.
- Zapomnę. Dla ciebie zapomnę – stęknął, aż się nadstawiając.
Ryan był coraz bardziej skonsternowany jego zachowaniem. Niemożliwe, że Lenny uderzył się w głowę w porcie, bo nie był tej nocy w pracy…
- Bardzo mi miło… Ale może wstaniemy i spróbujemy wydobyć coś na śniadanie?
Mężczyzna cmoknął jeszcze raz Ryana w policzek.
- Mhm. Dobry pomysł, kochanie – zaświergotał. – Co byś chciał? – spytał, obejmując jeszcze ramionami szyję Ryana jak rzep.
Ryan uniósł lekko brwi, z lekkim wahaniem obejmując mulata w pasie i głaszcząc po plecach.
- Pytasz mnie, co chcę zjeść?
Mężczyzna skinął głową entuzjastycznie z iskrami zadowolenia w oczach.
- Mhm.
- Hm… zjadłbym tosty – odparł Ryan, przyglądając się badawczo Lennemu. Coś mu bardzo nie grało.
Mulat skinął głową ochoczo i cmoknął jeszcze Ryana w usta, po czym poderwał się łóżka i… potruchtał, dosłownie potruchtał w stronę kuchni. I mimo że jakoś niezdarnie szedł, to i tak widać było, jaki jest rozentuzjazmowany. Aż promieniał. Ryan za to siedział jak wcięty na łóżku, nie wierząc, że widzi to, co widzi. Nie mógł jednak znaleźć racjonalnego wytłumaczenia na zaistniałą sytuację. Czując, że im więcej myśli, tym bardziej jest skonfundowany, wstał i cichcem przemknął w stronę kuchni. Zajrzał dyskretnie do środka. Tam zauważył, jak mulat kuca przy dolnej szafce, tuż obok miseczki Jaya, a ten fuka na niego, jeżąc się strasznie i machając na niego łapką w pazurami.
- No co, Jay, śliczniutki kociaczku? Nie dasz mi buziaka? – świergotał za to do niego mężczyzna, z którym w jednym łóżku obudził się Ryan i który byłby Lennym, gdyby nie zachowywał się jak połamany.
Poza tym Jay lubił Lennego. A teraz był wyraźnie wrogi. Ryan wszedł szybko do kuchni i porwał swojego kota, przytulając go do swojej klatki piersiowej.
- Co jest, Jay? – mruknął, drapiąc go za uchem i obserwując mulata czujnie. Był coraz bardziej zaniepokojony. Jeśli faktycznie Lenny uderzył się w głowę i coś mu się poprzestawiało…? Ok, jak jeszcze nie narzekałby, gdyby ten mu robił jedzenie, tak to świergotanie… i truchtanie, i te ruchy… dziwnie mu się z czymś kojarzyły.
Mulat w tym czasie się wyprostował i spojrzał na nich zielonymi oczami. Nie takimi jak zawsze. Było w nich coś… nieprzyjemnego.
- Nie rozumiem tego kocurka. Przecież chciałem go tylko pogłaskać – fuknął, wydymając usta i kładąc rękę na biodrze. Wygiął się przy tym dziwnie w biodrach. – Nio ale tam nieważne. Lepiej mi kochaniutki powiedz, z czym chcesz tościki.
Ryan uniósł brwi wysoko, będąc w szoku. Po chwili jednak wykrzywił usta i zapytał wprost:
- Lenny, czy ty uskuteczniasz właśnie jakiś teatrzyk, który ma na celu coś mi uświadomić, a czego nie mogę na razie ogarnąć, czy ty tak… serio?
Mulat odwrócił się do Ryana, kiedy już zajrzał do lodówki i po krótkim szoku, jaki obmalował mu się na twarzy, kiedy zobaczył, że głównie jest tam piwo, wyjął z niej szynkę i ser.
- Ale no co? Czemu pytasz czy serio? – spytał, wykrzywiając usta w podkówkę. – Coś jest nie tak? Myślałem, że chcesz śniadanko? A może… chcesz… coś więcej – spytał, przygryzając dolną wargę i kładąc mu dłoń na kroczu.
Ryan spojrzał w dół, wciąż trzymając kota. Oblizał odruchowo usta, ale zachowanie Lennego wydawało mu się teraz tak niepodniecające, że aż nie wiedział, co się dzieje.
- A co rozumiesz przez “coś więcej”? – zapytał, nie będąc już w ogóle pewnym, na czym stoi.
- No wiesz. – Podszedł do niego jeszcze bliżej, stając boczkiem i ocierając się biodrem o jego biodro. Niemal dotknął pośladkami w samych bokserkach krocza Ryana. – Nie chciałbyś się ze mną zabawić?
Ryan odetchnął, czując zgrabne pośladki ocierające się o niego. Odłożył Jaya na podłogę, a dłoń położył na jednej połóweczce mulata i masował ją. Patrzył jednak przy tym czujnie na jego twarz.
- Tak się zabawić?
Ten zamruczał i objął go totalnie ulegle za szyję, wypinając niemal pośladki w stronę jego dłoni.
- Mhm. Chcę, abyś mnie kochał i pieścił i abyśmy zawsze, zawsze mogli być razem – wyszeptał, wydymając jakby do pocałunku usta.
Ryan wpatrzył się w jego zielone oczy, ale… nie dostrzegł w nich tego, co zwykle tam widział. A słowa mulata brzmiały sztucznie i tak… mdło. Odsunął się od niego, nie rozumiejąc, co się dzieje.
- Ja rozumiem, że są walentynki i powinno się ten dzień spędzić… wyjątkowo. Ale w tym wypadku wyjątkowość jest nieco przesadzona… Lenny – uśmiechnął się wymownie, mając wrażenie, że wcale nie mówi do tej samej osoby, z którą wczoraj położył się spać.
Mulat spojrzał na niego, robiąc żałosną minę, po czym fuknął urażony.
- To z czym chcesz te tosty? – burknął, złoszcząc się jak baba z przesileniem miesiączkowym. – I jak ma nie być wyjątkowo, to ja nie wiem, co ty tam se chcesz. Staram się, nie widzisz? Oczekiwałbym więc trochę wdzięczności, skoro już jesteśmy razem w tak cudowny walentynkowy dzień… razem – pisnął, ekscytując się tym słowem na sam koniec.
- Widzę, że się starasz…. Ale bardzo dziwnie się starasz, chciałbym zauważyć. Staraj się dalej, a ja, pozwól, że na moment wyjdę – odparł Ryan, po czym nie czekając na odpowiedź, wyszedł z kuchni. Czuł, że jeśli jeszcze trochę będzie patrzył na takiego Lennego, to zacznie wierzyć w jakieś teorie, że UFO jednak porywają ludzi, przestawiają im coś w mózgach i odsyłają z powrotem na Ziemię albo w coś równie idiotycznego. Bo TO nie był ten seksowny mulat, który tak go kręcił.
Kiedy już udało mu się wcisnąć na tyłek spodnie, do sypialni wparował ciemnoskóry mężczyzna. Stanął w drzwiach z zaciśniętymi ustami i zmarszczonym nosem. Niczym obrażona, mała dziewczynka.
- Gdzie ty idziesz? Śniadanie ci robię – niemal krzyknął z pretensją i złością w głosie.
- A to dość nietypowe, wiesz? – odpowiedział Ryan, patrząc na niego już zupełnie wrogo, mimo że wciąż z olbrzymim chaosem w głowie. Jednak nim mężczyzna zdążył odpowiedzieć, rozległ się dzwonek do drzwi. Chłopak odetchnął i mając nadzieję, że za drzwiami zastanie jakiegoś faceta w czerni, który pstryknie mu czymś przed oczami, a potem on obudzi się z normalnym Lennym, minął mulata w progu. – Pozwól, że zobaczę kto to. I módlmy się, by nie był to Mikey w czerwonej sukience albo Charlie przemawiający basem.
Mulat za nim krzyknął niemal histerycznie, a chłopak nie bacząc na to, podbiegł do drzwi i nie patrząc kto przed nimi stoi, otworzył. Od razu też kiedy zobaczył gościa, zrobił większe oczy i zapragnął naprawdę obudzić się z tego koszmaru.

*

Przeciągnął się i ziewnął potężnie, słysząc kocie miałczenie. W duecie. Aż zmarszczył brwi, kiedy to do niego dotarło. Otworzył oczy i pierwsze co zobaczył to błękitna pościel i koronkowe poduszki. Aż serce stanęło mu w klatce piersiowej. Od razu poderwał się do pozycji siedzącej i aż nim zachwiało. Było jakoś… inaczej. Szybko spojrzał na swoje ręce, a kiedy zobaczył długie, blade, białe palce aż krzyknął. A kiedy usłyszał swój głos, krzyknął ponownie. Niewiele myśląc, zerwał się z łóżka i o mało nie zabił się o swoje długie, chude, patykowate wręcz nogi. Opętańczo rozejrzał się po pokoju, szukając jakiegoś lustra czy łazienki z takim w środku.
Na szczęście, bądź nieszczęście jedne z drzwi wielkiej szafy były wzbogacone w lustro, na którym dostrzegł oblicze tamtego psychopaty, którego kiedyś wywiózł z domu Ryana. A teraz ten chudy psychopata z różowymi pasemkami patrzył na niego w szoku. Do tego pod nogami plątały mu się dwa koty, miaucząc przeraźliwie. Wszędzie też rozwieszone były jakieś ciuszki, które ciężko było wziąć za męskie.
Lenny aż roześmiał się histerycznie, kiedy pomachał prawą ręką, a psychopata w lustrze mu odmachał dokładnie tak samo. Umarł i trafił do piekła. Był tego pewien. Opanował się jednak szybko i usiadł na łóżku. Zamknął oczy na chwilę, ignorując koty i policzył wspak od dziesięciu. Jednak kiedy je otworzył, wszystko było tak samo, jak kiedy się obudził, więc wstał i podszedł ostrożnie do lustra. Był przerażony tym, co w nim widzi. Miał na sobie jakiś babski łach, jakieś… nawet nie wiedział co to jest. Szybko zdarł to z siebie i nago, starając się nie patrzeć na to blade, zachudzone ciało, znalazł łazienkę. Tam umył mydłem twarz. Mimo że wszędzie wokół zlewu stała tona innych kosmetyków. Dłuższą chwilę patrzył na te obrzydliwe, zniszczone od utleniania i farbowania włosy. W końcu znalazł wśród gratów tego psychopaty opaskę i nałożył ją, aby te blond i różowe kosmyki nie wpadały mu do oczu. Po drodze uderzył się jeszcze z dwa razy tipsami w twarz. Spojrzał na nie ze zgrozą i aż miał ochotę rozbić lustro. Koty miauczały nadal, stojąc w drzwiach łazienki. Spojrzał na nie na, chwilę się uspokajając.
- No co? Głodne? Popierdoleniec was, kurwa, nie karmi? – spytał, kucając, a jedna z kotek od razu do niego podbiegła, ocierając mu się o kolana. Chude, blade kolana. Lenny był zdruzgotany tym, w czyim ciele nagle się znalazł w tym przeklętym koszmarze.
Niewiele myśląc, złapał jedną kotkę na ręce i wyszedł nadal nagi z łazienki. Przemaszerował śledzony przez drugiego kota do kuchni. Tam z piętnaście minut stracił na znalezienie karmy dla kotów. Okazało się, że była gdzieś utknięta w najniższej szufladzie. Przy okazji umył miski zwierzaków i nalał im świeżej wody. Teraz, widząc, jak kotki mrucząc z zadowolenia, pałaszują, ruszył do sypialni. Poza tym, że czuł się jakiś taki sztywny, patykowaty, to jeszcze dziwnie wysoki.
Nasuwało się tylko jedno pytanie: jak to się, kurwa, stało? To albo jakiś koszmar, albo tamten psychopata mu coś zrobił. Niemożliwe, żeby sam z siebie przeniósł się do ciała tego wysokiego babochłopa. Przecież odsiedział już swoje, miał czyste sumienie. A nawet jeśli, to żadne morderstwo nie było tak okrutne, żeby sprawca zasługiwał na taką sadystyczną karę.
Podczas tych rozmyśleń przerzucał zawartość szafy i wszelkich szuflad tego powalonego prześladowcy Ryana. W końcu w tym wszystkim znalazł szare, dresowe spodnie do biegania, białe adidasiki i podkoszulkę w tym samym kolorze. Nie było to najgorsze, bo większość rzeczy była albo kobieca, albo wybitnie ohydna. Z pięć minut wahał się, czy założyć czyjąś bieliznę, ale w końcu uświadomił sobie, że nie ubiera tylko ubrań Chrisa, ale całe jego ciało. Aż wstrząsnął nim dreszcz. Kiedy w końcu się ubrał do końca, chwycił portfel leżący na toaletce pośród innych typowo kobiecych drobiazgów i wcisnął go w kieszeń bluzy, którą też wygrzebał z szafy. Była w komplecie z szarymi spodenkami.
Kiedy w przedpokoju znalazł klucze, zamknął ten przybytek szaleńca, wsiadł do żółciutkiego, kanarkowego albo raczej w kolorze moczu, samochodu i z piskiem opon ruszył do mieszkania Ryana. Jeśli przypuszczenia go nie myliły, to ten mały psychopata właśnie był w jego ciele i… nie chciał nawet myśleć, co z nim robi. Rzygać mu się chciało.

*

Ryan aż jęknął głucho, widząc oblicze Chrisa. Miał dość tego dnia, mimo że dopiero się zaczął. Bał się, co będzie się działo dalej. Personel więzienia, w którym spędził cztery lata, przyjdzie na imprezę?
- Co ty tu, kurwa, robisz? Dość koszmaru na dzisiaj, więc w tył zwrot i daj mi, proszę, umierać dalej i spróbować ogarnąć, czemu w dzień zakochanych wszystko się pieprzy – powitał Chrisa z krzywym uśmiechem i zagubieniem w oczach, pomieszanym z irytacją.
Blondyn, który stał przed nim, warknął pod nosem i pchnął go w klatkę piersiową.
- Sam zaraz, kurwa, wylecę z tego mieszkania, więc morda w kubeł, księżniczko, i gadaj, gdzie ten popierdoleniec jest! – warknął, wpychając się do mieszkania na siłę.
Ryan obejrzał się za Chrisem… Lennym…. hybrydą Chrisa i Lennego i odetchnął głośno.
- W sypialni… – wydusił tylko zszokowany i totalnie nie mający pojęcia, czy właśnie nie powinien uszczypnąć się choćby w tyłek, żeby się obudzić.
Wysoki blondyn minął go, od razu zmierzając w tamtą stronę. Kolejną rzeczą, którą zobaczył Ryan, to mulat wypadający z sypialni i tupiący nogą, a następnie przybysz, który najpierw się zawahał, po czym z pięści przywalił mężczyźnie w nos. Ten pisnął, kuląc się, a następnie rzucając się na blondyna z rękami. Jak baba.
- Ryan, złap to! – wrzasnął chudzielec, nie mając siły utrzymać niższego, zdecydowanie silniejszego od siebie mulata.
Ryan szybko złapał ciemnoskórego mężczyznę za ręce i wykręcił mu je na plecach, unieruchamiając go.
- Nie chcę nawet wnikać, jak to się dzieje, ale gadaj lepiej, co zrobiłeś, że mój facet siedzi w twoim ciele – warknął mu do ucha. – I nie wierzę, że pozwoliłem ci się o mnie ocierać!
Mulat jeszcze próbował się wyrwać, ale robił to zdecydowanie nieumiejętnie. Kiedy zdał sobie sprawę, że się nie uwolni, spojrzał bokiem na Ryana.
- Jaki znowu twój facet? To ja! Nie poznajesz mnie? On znowu chce cię wrobić! – pisnął, a blondyn, który stał przed nim, prychnął pod nosem, starając się zgryźć tipsy z palców. Robił to całą drogę tutaj, ale jeszcze kilka mu zostało. Cholerstwo mocno się trzymało, ale z tym babskim cholerstwem nie mógł wytrzymać na rękach.
- Tylko, kurwa, mi Ryan nie mów, że dopiero teraz załapałeś. Wiesz przecież nie ćpam – fuknął na kochanka poirytowany sytuacją.
- Od jego pierwszych słów czułem, że coś zdecydowanie nie jest tak, jak powinno być, ale wybacz, nie przyszło mi do głowy, że ta ciota potrafi takie rzeczy robić. Normalny człowiek nie wierzy w takie abra-kadabra – odparł Ryan, dodatkowo zirytowany, że nie może nawet przywalić Chrisowi, bo uszkodziłby ciało Lennego. – A ty? – szarpnął nim. – Czego nie zrozumiałeś w “gadaj lepiej, co zrobiłeś”?
- Nic nie zrobiłem! – zaparł się Chris, piszcząc i podkulając nogi, aby jakoś wyrwać się Ryanowi. Przez to, że robił to w ciele Lennego, ten miał ochotę się upić i umrzeć.
- Zwiążmy go. Albo otrujmy. Jak umrze, może wszystko wróci do normy – nawet w ciele tego szalonego blondwłosego chudzielca nie brzmiał, jakby żartował. Oczy też miał groźne i na szczęście nieumalowane. Przez co wyglądał zupełnie inaczej niż taki zwykły Chris.
- Świetny pomysł! Jest jeden problem, Lenny. Jeśli wszystko nie wróci do normy, to zostaniesz w ciele, które niestety nie ma w sobie nic, co mnie pociąga. Nie tylko twoja fizyczność mnie obchodzi, ale jednak… czułbym się dziwnie z takim tobą. I ty zapewne też. Więc przynieś, proszę, jakiś sznur, to go zwiążemy, bo na ten moment to najlepsze wyjście – odparł Ryan i pchnął Chrisa w ciele mulata w stronę kuchni, by przywiązać go do krzesła.
Lenny fuknął pod nosem i tylko skinął głową, idąc poszukać czegoś, czym mógłby związać siebie. Znaczy Chrisa w swoim ciele. Że też do tego doszło? Aż bolały go ramiona od ciągłego szczypania się i sprawdzania, czy to nie jest jakiś koszmar.
Mulat w tym czasie wił się jak piskorz w ramionach Ryana, który ciągnął go do kuchni.
- Ryan, kochanie. Nie, nie, jak śmiesz mi to robić?! Zobacz, kręcę cię. Podobam ci się i będę cię kochać i będziemy razem. Po cholerę ci ten, ten… ten czarnuch! – wrzeszczał, nie zdając sobie chyba sprawy, że sam był teraz ciemnoskóry.
- Bo ty jesteś biały jak bałwan – zironizował Ryan i pchnął go brutalniej, sadzając na krześle. Przytrzymał mu ręce i pochylił się do jego twarzy, patrząc mu prosto w oczy. Nie rozumiał, jak ten psychopata w ogóle śmiał wejść do ciała Lennego. I jak dotąd powodem jego bezsenności było głównie więzienie, tak teraz był pewien, że kilka kolejnych nocy nie prześpi, bo będzie miał w głowie Lennego modulującego głos. – I jak naprawdę wierzysz, że kręcisz mnie takim zachowaniem, to obawiam się, że po wszystkim przekieruję cię do jakiejś agencji, która chętnie zadba o twoją chorą głowę.
Chris wydął usta święcie oburzony.
- Nie mam chorej głowy. I nie będzie nigdy po wszystkim! – krzyknął piskliwie głosem Lennego, co tylko wywołało ciarki u chłopaka, a także wchodzącego do kuchni blondyna. – Zostanie tak. Nic na to, fagasy dwa, nie możecie zrobić! – Zaczął się rzucać, na co po raz kolejny oberwał od Lennego w twarz. Ten mimo wszystko chyba mniej przejmował się tym, że bije swoje ciało. Chciał tylko, aby tego popaprańca zabolało. Na szczęście się udało, bo ten pisnął żałośnie jak baba, a Lenny spokojnie mógł zająć się przywiązywaniem go do krzesła.
Ryan puścił Chrisa dopiero, kiedy był już porządnie związany. Odsunął się i zmierzył go złym wzrokiem. Powinien częściej zdawać się na intuicję Jaya.
- Nie chcę, żeby to zabrzmiało jak w tandetnych filmach, czy serialach kryminalnych, ale… lepiej zacznij gadać – mruknął i z kpiącym uśmiechem dodał: – Bo tutaj nie ma dobrego gliny.
Blondyn, który odsunął się i stanął pod ścianą, fuknął pod nosem.
- Sorry, Ryan, ale to mimo wszystko brzmiało tandetnie – burknął. Jego głos był dużo niższy niż jak zwykle w tym ciele pomieszkiwał jego prawowity właściciel. Jego ruchy też były zupełnie inne. Dużo bardziej męskie i nawet mimo tego tandetnego dresiku i włosów pod opaską, teraz wyglądał jak facet, a nie baba.
- Nic wam nie powiem. Tak ma być! Teraz podobam się Ryanowi. On podoba się mnie! A ty możesz żreć piach ty, ty… cwelu.
- Oj, bo uwierz, ja nie będę miał skrupułów, aby siebie pobić – syknął Lenny, mimo że czuł, że brakuje mu siły w tym chudym ciele.
- Wolałbym, żebyś to sobie darował, Lenny – mruknął Ryan w jego stronę. Czuł się strasznie dziwnie, mówiąc do niego w takim ciele. – Potem mógłbyś żałować. Ale wracając do ciebie – zwrócił się do Chrisa. – Inwencji twórczej mogę ci tylko pogratulować i czuję się prawie zaszczycony, że tak bardzo zabiegasz o mnie, że gotów jesteś kombinować z różnymi chorymi czary-mary. Nie wiem, co takiego we mnie jest, bo jednak coś mi mówi, że nie jestem jedynym facetem na świecie i jakbyś porządnie poszukał, to na pewno przestałbyś myśleć o mnie jako o konieczności. Co prawda żal trochę tego potencjalnego, innego faceta, ale ty chyba tego nie rozumiesz, że mnie nie kręcisz, hm? Zbyt ciężkie do pojęcia? Może w tym ciele łatwiej załapiesz – dodał i postukał go po głowie.
- Jak to? Niemożliwe! – pisnął Chris w ciele mulata. – Rano się do mnie dobierałeś! Widzę, podobam ci się. I ja jestem od niego lepszy! Umiem gotować, kocham cię! – krzyczał rozpaczliwie, szamocząc się przy tym.
Lenny aż się wzdrygnął.
- Że też Ryan masz takich wielbicieli – fuknął. – Aż trwoga bierze, że to mogłoby się zacząć malować… w moim ciele – warknął, aż unosząc skraj górnej wargi.
Ryan mimowolnie to sobie wyobraził i skrzywił się otwarcie.
- Nie podsuwaj mi takich myśli, proszę. I zaczynam wątpić w sens przesłuchiwania. Ten psychopata nic nie powie.
Lenny zasępił się, po czym podszedł do Ryana i objął go od tyłu ramionami i z zaskoczeniem stwierdził, że bez problemów może pochylić się nad nim. Zwrócił się jednak do związanego na krześle małego psychopaty w jego ciele.
- A co powiesz, Chris… na to, że nawet jeśli nie odzyskam ciała, Ryan i tak będzie wolał mnie? Że będziesz musiał męczyć się i tak sam, z tym niskim, ciemnym ciałem. Że całą swoją garderobę będziesz musiał wymieniać… kosmetyki. A on i tak będzie mój – wymruczał z szatańskim uśmiechem, obejmując ciaśniej Ryana i przesuwając mu aż jedną dłoń na podbrzusze. Modlił się w duchu, aby Ryan poszedł na tą kretyńską gierkę i aby ten psychol faktycznie się przestraszył.
Ryan odetchnął w duchu, czując się ambiwalentnie z tym dotykiem. Sama postawa Lennego i jego sposób bycia go kręcił, ale jednak myśl, że obejmuje go chude ciało bez mięśni, a do tego należące do osobnika, który gotów był chyba zrobić wszystko, żeby go dla siebie mieć, była koszmarna. Położył jednak dłonie na przedramionach Lennego i uśmiechnął się do Chrisa drwiąco.
- No nie uwierzysz, ale nie lecę tylko na wygląd i cokolwiek byś ze sobą nie zrobił i tak wolę jego – dodał, opierając się lekko do tyłu o kochanka. Ten aż musiał bardziej naprzeć na niego, bo to chuderlawe ciało nie miało w sobie siły. Utrzymał jednak Ryana i klnąc nawet na siebie, że nie chciałby widzieć tego, co robi, przesunął nosem po jego szyi. Cieszył go jednak w tym wszystkim widok gotującego się przed nimi mężczyzny. Chris w jego ciele aż trząsł się ze złości, a jednocześnie obaj widzieli, że zaczyna mieć wybrzuszenie w bokserkach.
- W czym on niby jest lepszy!? – wydarł się Chris. – Czemu on teraz może cię dotykać? Ja ci się podobam, JA!
- Nie, obawiam się, że nie kręci mnie piszczenie, świergotanie i latanie na paluszkach – odparł Ryan, zaciskając lekko palce na przedramionach Lennego. Nie chciał być macany ciałem Chrisa, chociaż z drugiej strony chciał przytulać kochanka. To było wyjątkowo irytujące uczucie. Nagle jednak coś go olśniło i zawahał się chwilę, nie wiedząc, czy użyć tego asa w rękawie. Spojrzał czujnie na Chrisa i dodał wreszcie: – Poza tym, niech mnie teraz nie zmyli twój wygląd, ale ten wcześniejszy jasno sugeruje, że lubisz się oddawać – wzdrygnął się w duchu na myśl Chrisa z gołym tyłkiem, chętnie wystawiającego swoją szparę do penetracji. – I obawiam się, że tutaj byłby konflikt między nami – skończył, zostawiając myśl w zawieszeniu. Miał jednak nadzieję, że sens dojdzie do tego psychopaty.
Chris zrobił duże oczy, zamierając z głupią miną na twarzy mulata, a Lenny, który był w ciele blondyna, zaśmiał się wrednie.
- Właśnie, panienko. Nic z tego nie będzie, bo Ryan… no z reguły nie wsadza w to czekoladowe ciałko, a sam jest napełniany – prychnął, widząc, jak rumieńce występują na jego twarzy. To było straszne, że ta ciota w ogóle nie umiała panować nad jego ciałem ani nad sobą.
- A… Ale Ryan… – jęknął Chris, chyba autentycznie zawiedziony. Jego mężczyzna okazał się inny niż w jego snach. – Naprawdę? – pisnął, kierując pytanie do swojego obiektu westchnień.
Lenny w tym czasie odsunął się od chłopaka, nie mogąc patrzeć na te blade ręce obejmujące go.
Ryan przełknął ciężko ślinę, czując, że boli go nawet utrata animuszu w oczach takiego Chrisa. Przytaknął jednak, wsadzając ręce w kieszenie jeansów, które miał na sobie.
- Tak, obawiam się, że ten duży chuj, którego masz teraz w spodniach, jest częściej w użyciu – uśmiechnął się krzywo, nie patrząc na Lennego. Może normalnie by tego nie powiedział, ale sytuacja była krytyczna. BARDZO krytyczna, bo nie chciał, by ten mały psychopata siedział w ciele Lennego dłużej, niż było to konieczne.
Mulat aż zerknął w dół na swoje, a raczej Lennego krocze i stęknął żałośnie. Pociągnął nosem chyba zrezygnowany.
- Ale ja nie wiem, jak to odkręcić – jęknął żałośnie.
- To może zacznijmy od tego, jak w ogóle udało ci się sprawić, że tu wylądowałeś, to coś uda się wymyśleć, bo chyba takim jęczeniem nie odwrócimy sytuacji – mruknął Ryan, zadowolony, że przynajmniej przekonali Chrisa do swoich racji.
- No magią – mruknął Chris totalnie zgaszony i zrezygnowany. Aż chciało mu się płakać, a co za tym idzie oczy mu się zaszkliły. Znowu mu się nie udało, do tego Ryan okazał się jakąś dajką i dawał się dymać temu brudasowi.
- Jak? – naciskał Ryan. – Skąd wiedziałeś, co masz robić?
- Z książki – pisnął Chris, pociągając nosem, a pierwsza łezka spłynęła po ciemnym policzku.
Lenny, który stał z boku, miał ochotę go za to trzasnąć.
- Nie becz! – warknął.
Ryan tylko obserwował te reakcje, którymi raczył go Chris. Większość gestów i reakcji cielesnych, którym poddawał ciało Lennego, nie widział. Jak choćby łzy, rumieńce, czy to wydymanie ust. Niczym obserwowanie brata bliźniaka mulata.
- Wspaniale, gdzie masz tą książkę? – zapytał.
- W… w piwnicy – stęknął cichutko.
Ryan zerknął na Lennego.
- Masz klucze?
- Tak. I jego samochód. I dokumenty – prychnął poirytowany tym, jakim żałosnym czynił jego ciało.
- W takim razie musimy cię zostawić samego na jakiś czas, Chris. Możesz poobserwować kafelki i liczyć, że Jay uraczy cię obecnością – Ryan zwrócił się do Chrisa.
Zielone oczy popatrzyły za Ryanem żałośnie, ale z ciemnych ust nie wydobyło się już żadne słowo. Blondyn w tym czasie bez słowa wyszedł z kuchni, od razu idąc do drzwi wejściowych.
Ryan spojrzał jeszcze krótko na Chrisa w ciele Lennego i zastanowił się, czy coś dodać. Uznał jednak, że nawet nie miałby co, więc wyszedł i po chwili już usiadł na miejscu pasażera w żółciutkim mini. Nie miał zamiaru prowadzić tego… samochodu. Był koszmarny. Na szczęście Lenny nie miał z tym problemów. Problemem jednak było to, że kiedy się nie odzywał i ruszył z podjazdu, chłopakowi od razu sytuacja skojarzyła się z tą, kiedy Chris swego czasu odwoził go po pracy. Na szczęście teraz blondyn ubrany był inaczej i nie miał na sobie makijażu ani spineczek, więc w oczach Ryana wyglądał w miarę normalnie. To nieco poprawiało sytuację. Ale mimo wszystko chłopak wciąż czuł się abstrakcyjnie.
- Przyznam, że nie spodziewałem się, że tak spędzimy walentynki. Szukając przeciwzaklęcia – rzucił, uchylając nieco okno, bo we wnętrzu samochodu pachniało jakimiś dziwnymi perfumami.
- A jak go nie znajdziemy, to zatłukę skurwysyna – burknął blondyn za kierownicą. Ta cała sytuacja była tak abstrakcyjna, że miał wrażenie, że jak tylko wróci do swojego ciała, to będzie brał prysznic z godzinę. I zrobi to z Ryanem. Przy lustrze. Aby widzieć siebie.
- A potem pójdziesz siedzieć, jakże rozsądnie. W tym ciele siedzieć, Lenny. Coś mi mówi, że jakkolwiek władczy i obrotny byś nie był, tym słodkim oczętom by nie odpuścili – zauważył Ryan.
- Wtedy byś miał bojowe zadanie i byś mógł się wykazać albo mnie broniąc, albo sprzedając za niezłą kasę – prychnął w formie żartu. Nie był on jednak ani trochę śmieszny.
- Bardziej mi się podoba opcja, w której nie lądujemy w pierdlu, ani w psychiatryku, gdzie właściwie prędzej by nas posadzili, jakbyśmy usiłowali się bronić, wciskając ludziom, że chcieliśmy tylko odwrócić zaklęcie i wyciągnąć z twojego ciała pewnego różowego psychopatę, który za cel życiowy obrał sobie zdobycie mojej miłości. Ale że nie udało się to, postanowiliśmy się go pozbyć, by nie bezcześcił twojego ciała, nie malował go i co gorsza, nie penetrował się jakimiś równie różowymi co jego kudły sztucznymi penisami. Więc właściwie powinni nas uniewinnić. – Ryan udał głębokie zamyślenie i wykrzywił usta. – Nie, to raczej nie przejdzie.
Cała przemowa chłopaka była na tyle długa, że najpierw Lenny miał czas przeżyć szok, potem zagubienie, aż w końcu śmiech wydobył się z ciała, które w tej chwili zajmował.
- Ta, mogłoby nie przejść, więc lepiej znaleźć tą pieprzoną książkę, cofnąć zaklęcie, a chwilę przed tym zgolić mu włosy.
Tym razem Ryan się zaśmiał.
- Uuu, to by było podłe. Szczególnie, że tych długich pazurów już zdążyłeś go pozbawić.
- I wiesz jak to cholernie boli, jak to się zrywa? – poskarżył się. – Chociaż otworzenie puszki z tym plastikiem na palcach jest jeszcze gorsze.
- Domyślam się. I tak jestem pod wrażeniem, że znalazłeś ubrania, które swoim kolorem nie sprawiają, że czuje się jak w krainie kucyków.
Kierowca spojrzał na niego z pretensją.
- Mój ból, a twój ból to dwie różne rzeczy. Więc nie wyskakuj mi tu z kucykami – syknął, po czym zaklął pod nosem.
Ryan rzucił mu krótkie spojrzenie, po czym znowu wyjrzał przez okno, milknąc. Chciał tylko jak najszybciej dojechać na miejsce i znaleźć tą całą księgę magiczną. Wolał nie wiedzieć, skąd Chris ją wytrzasnął i jakim cudem wpadł na tak durny pomysł. Był coraz bardziej pewien, że tego chłopaka należałoby wysłać na jakieś szczegółowe badania psychiatryczne. I ta zmiana ciała. Że też dało się w ogóle coś takiego zrobić? Liczył więc, że albo nadal śni, albo jest to odwracalne. Bo jeśli nie… Wolał nie myśleć. I na szczęście nie dostał okazji, by chociaż spróbować to rozważyć, bo niedługo potem dojechali przed domek Chrisa. Ryan czym prędzej wysiadł z tego strasznego pojazdu. Lenny w ciele tego chudzielca także szybko opuścił autko, wyjął klucze z kieszeni i otworzył drzwi do domu. Od razu na wejściu powitały ich dwie kotki, które z zadowoleniem zaczęły się ocierać o nogi przybyłych. Lenny jednak delikatnie je wyminął.
- Gdzie ta księga miała być? – rzucił do Ryana, który jednak pochylił się na chwilę, żeby pogłaskać koty.
- W piwnicy, z tego co twierdził ten psychopata. Widzisz gdzieś zejście?
Lenny chwilę się zastanowił, po czym przeszedł przedpokojem i nacisnął na klamkę jedynych drzwi, których nie otwierał. Za nimi były schody na dół.
- Pierwsza część misji wykonana – obwieścił, zapalając światło i od razu ruszając na dół. Dziwny zapach doszedł go dopiero, kiedy był już na dole. Był metaliczny i trochę jak z kurnika. Miał złe przeczucie.
Po chwili dołączył do niego Ryan, rozglądając się po chłodnym i wilgotnym pomieszczeniu. Od razu jego wzrok padł na stół, na którym rozłożone było kilka rzeczy, które Chris musiał użyć do rytuału. W tym martwy kogut.
- Serio. To już się leczy – burknął Lenny, czując się jeszcze gorzej w ciele, w którym był.
- Tak, już od kiedy przesłuchiwaliśmy Chrisa, zacząłem rozważać, czy nie warto by było dać komuś cynk, by zbadał tego durnia – mruknął Ryan, oglądając całe pomieszczenie, ale w końcu podszedł do stołu i przesunął dłonią po księdze. – Jeśli Chris nie ma w zwyczaju schodzić tu, by poczytać wieczorami przy lampce wina, to to musi być ta książka.
Blondyn podszedł do niego i wziął od razu księgę, kartkując ją. Jakąś różową wstążeczką była zaznaczona strona, więc otworzył na niej i zobaczył formułkę jakiegoś zaklęcia, a do tego składniki potrzebne do rytuału i cały jego przebieg. Westchnął ciężko, zamykając książkę, kiedy przeczytał interesujący go fragment. Spojrzał na Ryana.
- Chyba przyda się nam pomoc – mruknął niezbyt zadowolony, że sprawa się komplikuje…

*

Liczne kadzidełka były rozstawione na półeczkach w niewielkim pomieszczeniu, a wydobywający się z nich dym był niemal duszący. Co prawda według Ryana nie było to takie straszne jak dym papierosowy, ale ciężko mu się oddychało. Nie rozumiał, jak ten cały szaman mógł tu spędzać długie godziny.
Chłopak jeszcze raz rozejrzał się po izdebce, na której ścianach wisiały maski przedstawiające jakichś bożków, a gdzie niegdzie wisiały przeróżne talizmany. Do tego wszystko było w pomarańczowych i czerwonych kolorach, nadając pomieszczeniu specyficzny nastrój. Siedzieli po turecku na wielkich poduchach przy niskim stoliczku, na którym porozkładane zostały kości, olejki i jakiś świstek z zaklęciem. Ryan podejrzliwie spojrzał na latynoskiego mężczyznę, który mruczał coś do siebie pod nosem. Skoro był taki dobry, to po co mu niby ściąga? Powinien umieć mówić z głowy. Ryan jednak stwierdził, że nie będzie nad tym rozmyślał i tylko zerkał raz po raz na siedzącego obok blondyna, mając nadzieję, że znajdzie się w nim Chris. Na razie jednak ten się kołysał z zamkniętymi oczami i nie wyglądał na w pełni świadomego tego, co się dzieje.
W tym wszystkim oczywiście, jak się później okazało, mieli dużo szczęścia. Bo Lenny, wraz z portfelem, wziął też trochę kasy blondyna, więc za jego pieniądze poszło opłacenie tego całego czarownika. Na szczęście. Bo ten dużo sobie życzył. Ryan nawet wolał nie pytać, ile mogła kosztować księga, którą wcześniej Chris tutaj zakupił. Dziwnie się czuł z myślą, jak gorączkowo ten chłopak starał się zaskarbić sobie jego miłość. I kiedy tak patrzył na nieumalowanego blondyna w normalnych ciuchach i bez tych kolorowych spineczek we włosach, uważał, że jest w porządku. Oczywiście trochę więcej ciałka by mu się przydało, bo był strasznie chudy. Ale dało się go znieść. Chwilowa sympatia jednak szybko mu przeszła, kiedy przypomniał sobie, że ten mały skurwysyn przejął ciało Lennego i obmacywał go bezczelnie.
Aż się skrzywił, a ten cały szaman czy kimkolwiek nie chciał się tytułować właściciel sklepu z ziółkami i pamiątkami, skończył sentencję i rzucił jakiś ohydny proszek w ogień. Efekt tego był łatwy do przewidzenia. Chmura gryzącego w oczy dymu uniosła się znad ognia. Powietrze zgęstniało, zaśmierdło, a po chwili Ryan kątem oka zobaczył, że siedzący obok niego blondyn się ponosi i chyłkiem rusza w stronę drzwi, by uciec.
Ryan zamrugał, zakaszlał i wstał pospiesznie, machając rękami, żeby odgonić dym.
- Cze… kurwa, czekaj! – warknął za blondynem i pobiegł szybko jego śladem.
Ten pisnął jak dziewczynka i dopadł drzwi, biegnąć już na złamanie karku. Ryan warknął pod nosem i wybiegł za nim. Kiedy go dogonił, szarpnął go za ramię, niemal rzucając nim o ścianę budynku i przytrzymał go przy niej, patrząc mu w oczy złym wzrokiem.
- Jak masz w tym swoim kolorowym domku jeszcze jakieś talizmany, czy cokolwiek innego, to lepiej się tego pozbądź, bo już następnej niespodzianki nie przeżyjesz – warknął.
Chris szarpnął się z małym skutkiem i dopiero spojrzał na Ryana.
- Nic mi nie możesz zrobić. I to wszystko twoja wina! – krzyczał histerycznie, już mając dość dzisiejszego dnia. Nic nie ułożyło się tak jak zaplanował.
- Tak, moja. Związałem cię, siłą przyprowadziłem do tego pseudo sklepiku, zmusiłem do kupienia jakiejś pojebanej książki i zmienienia się ciałem z innym mężczyzną… Twoim największym problemem, Chris, jest twoja głowa. I dziękuję za zjebanie mi walentynek – odparł Ryan, marszcząc mocno brwi i przytrzasnął go jeszcze raz mocno do muru, nim odsunął się. – Nie chcę więcej widzieć twojej buźki, czy ją umalujesz, czy nie.
Chris wydął usta i prychnął na niego obrażony.
- Nie doceniasz tego, co mogłeś mieć! – krzyknął jeszcze za nim, zakładając ręce na krzyż na klatce piersiowej.
- Mam to czego potrzebuję, uwierz mi – mruknął Ryan i ruszył w stronę przystanku, nie mając zamiaru już z nim rozmawiać. Nagle jednak przystanął, kiedy zdał sobie z czegoś sprawę. – Kurwa! – zaklął pod nosem i sięgnął po telefon, by zadzwonić po taksówkę. Może i drożej, ale będzie szybciej na miejscu. Przecież Lenny siedział w kuchni związany…

*

Lenny ocknął się i szybko zauważył, że jest związany. Jak na swój gust trochę za szybko. Cóż. Nie była to najgorsza sytuacja w jego życiu, a już na pewno dużo lepsza niż dzisiejszy poranek. Poruszył palcami związanych dłoni, zastanawiając się, ile Ryanowi zajmie powrót do domu i czy rozprawił się z tym blondwłosy popaprańcem.
Jay, wyczuwając chyba, że coś się w kuchni zmieniło, przyszedł do niej i jak najpierw patrzył się na mulata ciekawie, tak po chwili podszedł bliżej i wskoczył mu na kolana.
- Tak, tego mi było trzeba. Sierści – mruknął pod nosem Lenny, starając się przypomnieć sobie, jaki węzeł zastosował, aby unieruchomić tego całego Chrisa. Po kilku próbach udało mu się w końcu dosięgnąć palcami głównego węzła. Mógł niby poczekać na Ryana, aż ten go rozwiąże, ale nie chciało mu się siedzieć bezczynnie. Po piętnastu minutach i kilkunastu przekleństwach rozcierał już nadgarstki, o które rudy kocur postanowił się, napraszająco, poocierać.
Chwilę później usłyszał otwieranie drzwi i szybkie kroki. Ryan wszedł do kuchni, ale widząc, że Lenny sobie poradził, uśmiechnął się krzywo.
- Gdybym wiedział, że pokonasz sznur, to bym wydał te dwadzieścia baksów na piwo, a nie taksówkę.
- Przyjechałeś taksówką? – spytał mulat szczerze zaskoczony. Nie spodziewał się takiego poświecenia. – To słodkie.
- To, że kasa poszła się kochać już mniej – odparł Ryan i zbliżył się do niego powoli.
Lenny nadal siedział na krześle, a kot przestał się o niego ocierać i patrzył teraz na swojego pana.
- Cóż. Życie. Jednak twoje poświecenie bardzo przyjemne. Ja – uniósł prawą dłoń – a piwo – uniósł lewą i udał, że waży na nich dwie rzeczy.
- Hm…. jak mogłem być taki zaślepiony? Ach tak, piwa mamy więcej w lodówce – odparł Ryan, pochylając się do Lennego i pocałował go lekko w usta. – Twoje klony za to tam nie siedzą.
Mulat objął go w pasie, oddając pocałunek zdecydowanie bardziej pewnie. Przyciągnął Ryana do siebie, sadzając go sobie na kolanach. Kot w między czasie umknął, śmiertelnie obrażony. Ryan odetchnął, nieco skołowany pozycją, w jakiej się znalazł, ale odpowiedział na pieszczotę, smakując usta Lennego. Teraz na szczęście jego ruchy nie były ani trochę zniewieściałe, ale seksowne, męskie i pewne. Tak jak lubił.
Czuł, jak mężczyzna z dużą siłą przyciska go do siebie, jak masuje palcami jego plecy i jak pożera jego usta. Czuł, jaki jest pewny w tym co robi. Nawet w tym, jak w pewnym momencie chwyta go za jeden pośladek i jednocześnie zębami za dolną wargę. Ryan jęknął cicho i spojrzał mu w oczy, obejmując go za szyję.
- W tym ciele testosteron bardziej ci uderza do głowy, że tak od razu zabierasz się do rzeczy?
- Może – odparł, zaczynając całować go po linii szczęki. – Ale chyba też się trochę stęskniłem. Mieć cię tak blisko, a nie móc dotknąć. Koszmar – zamruczał.
- Cały dzisiejszy dzień był koszmarem, chciałbym zauważyć. Przyznam, że nie miałbym nic przeciwko, gdyby po pobudce jutro okazało się, że jest dzisiaj i możemy inaczej spędzić ten dzień – odparł Ryan, głaszcząc go po karku i ramionach.
- A miałeś już jakieś plany? – spytał Lenny, nie będąc nachalnym. Sam fakt, że Ryan siedział mu na kolanach go kręcił, więc na razie nawet nie musieli posuwać się specjalnie dalej.
- Przyznam, że nie. Nie byłem pewien, czy jesteś z tych, którzy obchodzą takie święta i uznałem, że w ostateczności możemy przesiedzieć wieczór przy piwie, popcornie i meczu. – Chłopak spojrzał w jego zielone oczy, z ulgą odczytując w nich to spojrzenie, jakim zwykle Lenny go raczył, a nie to mdłe i nieprzyjemne, jakie było, gdy Chris w nim siedział.
Lenny mruknął na potwierdzenie. To nie była zła opcja.
- I jeszcze może pizza jako odświętny obiad? – zasugerował, masując to cudne ciało Ryana.
- Brzmi dobrze. Więc pozwól, że zamówię, a ty weź piwa i popcorn do salonu, proszę – odparł chłopak, wycofując się. Nie miał nic przeciwko pieszczotom, ale chyba wolał je uskutecznić już na kanapie, a jednak nie siedzieć drugiemu mężczyźnie na kolanach.
Lenny, nim chłopak do końca wstał, pociągnął go do siebie za rękę i znowu usadził na swoich udach. Chwycił go po tym za twarz obiema dłońmi i mocno pocałował.
- No, dopiero teraz – rzucił i dopiero go puścił, pozwalając wstać.
Ryan zaśmiał się i wstał, od razu sięgając po komórkę w spodniach.
- Co za łaska – uśmiechnął się i ruszył do wyjścia z kuchni. Zatrzymał się jeszcze w progu i obrzucił Lennego krótkim spojrzeniem. Tak, zdecydowanie wolał go takiego. Nie wyginającego nadgarstka, nie wydymającego wargi i nie piszczącego. Miał tylko nadzieję, że Chris znowu nie wpadnie na kolejny genialny pomysł, który tym razem skończy się bardziej katastrofalnie. O ile mogło istnieć coś gorszego niż zniewieściały, zaślepiony fanatyczną miłością ciotek uwięziony w ciele seksownego mulata.

http://night-after-night-yaoi.blogspot.com/2012/02/fdts-one-shot-alex-x-jason-parodia-non.html

W dużym, apartamentowym salonie, na szerokim parapecie przy oknie siedział chudy i wysoki mężczyzna, paląc leniwie i wyglądając na plażę. Widok z okna był naprawdę niesamowity, mimo że na twarzy Jasona nie widać było specjalnej ekscytacji. Już tyle razy bywał w tym hotelu, że te wszystkie luksusy go nie fascynowały.
Jego torba z rzeczami, które miał wziąć na wyspę, spoczywała u jego stóp. Niby jechali tylko na 3 dni, ale trzeba było wziąć jakieś ciuchy, kąpielówki, jak ktoś wpadnie na debilny pomysł wyjścia na plażę i różne inne pierdoły.
Na fotelu kawałek dalej siedział blondwłosy mężczyzna i bawił się komórką. Na sobie miał luźne spodenki za kolano, jasne buty i koszulę w pionowe paski. Oczywiście wszystko do siebie pasujące i w dobrym stylu.
- Proszę – przerwał mu pisanie sms’a jego starszy brat, podając mu wysoką szklankę z wodą.
Rush przyjął ją i mruknął coś na znak, że dziękuje. Wstawił sobie szklankę między uda i odpisał jeszcze Charliemu.
Jason spojrzał kątem oka na młodszego z braci i uśmiechnął się złośliwie pod nosem. Wstał z parapetu, zaciągnął się mocno i dmuchnął Rushowi dymem prosto w ucho.
- Co tak romansujesz, blondi?
Rush zakaszlał, odganiając dym dłonią.
- Nic nie romansuję – wykrztusił. – I nie smrodź. Alex, jak ty możesz mu w ogóle pozwalać tu palić?
Starszy z braci spojrzał na kochanka z dezaprobatą.
- To akurat było mało dojrzałe.
Jason wzruszył ramionami nieprzejęty i wrócił się do parapetu, żeby strzepać popiół.
- A to, że Rush romansuje ze swoją ptaszyną i zaraz mu tu przy nas stanie, zamiast obgadać wyjazd, to szczyt dorosłości? – zachrypiał.
Obaj bracia spojrzeli na niego dziwnie. Rush z szczerą dezaprobatą, a Alex nie umiejąc znaleźć słów, aby wyrazić, jak nie ma ochoty słuchać o takich sprawach.
- Właśnie kończy – rzucił niby w przestrzeń starszy Grey, a Rush wiedział, że ma natychmiast odłożyć telefon.
Jason uśmiechnął się tylko pod nosem.
- To co, słońca? O której mamy tam być? – rzucił do Greyów.
- Mniej więcej na dwunastą – odparł Alex, stojąc między bratem a kochankiem z dłońmi włożonymi w spodnie.
- To reszta wie, o której się spotykamy w porcie? – spytał jeszcze, gasząc wreszcie peta.
- Richard miał przekazać. Liczę, że to zrobił, bo ja nie mam telefonu chociażby do Ryana.
- Blondi? – Jason spojrzał na Rusha pytająco.
- Charlie miał przekazać – odpowiedział Rush od razu.
Jason wywrócił oczami i podszedł do Alexa, obejmując go od tyłu.
- Mam nadzieję, że mu się nie zapomniało, bo wypłyniemy bez naszej bonusowej, szczęśliwej, gejowskiej parki i potem się nasłucham od Ryana, jakim jestem zwyrodnialcem – prychnął, kładąc brodę na ramieniu kochanka.
Ten spojrzał na niego kątem oka.
- To może się sam jeszcze upewnij czy dotarła do niego ta informacja – zasugerował, a Rush spojrzał na nich zaintrygowany. Alex tak dziwnie, w jego mniemaniu, zachowywał się przy Jasonie. Nie umiał określić, jak się czuje z faktem, że oni razem sypiają.
Jason mruknął coś potakująco i wyciągnął telefon z kieszeni spodni, nie odlepiając się od Alexa. Niemal objął go ramionami, kiedy spojrzał na ekran, trzymając go przed Alexem, na wysokości jego pasa. Zaczął pisać do Ryana wiadomość. “Spakowani i gotowi do wyjazdu? Dostaliście info od ptaszyny o godzinie?”. Wysłał i cmoknął Alexa w szyję, obejmując w pasie.
Ten pochwalił go skinieniem głowy, a Rush skrzywił się lekko.
- Wy tak zawsze? – wypalił niespodziewanie nawet dla siebie. Alex był taki… dotykalski. Oczywiście lekko odchylał się nadal, kiedy Jason go całował czy za długo trzymał go przy sobie, ale to było i tak coś zgoła innego od tego, do czego przywykł.
Jason uśmiechnął się do siebie, wciąż w jednej dłoni trzymając komórkę.
- W sensie? – spytał.
- No tak w sensie… – Rush machnął ręką, wskazując ich i nie mogąc znaleźć słowa.
Alex uniósł brwi pytająco z dłońmi wbitymi nadal w kieszenie.
- W sensie… tak? – zamruczał tatuażysta wolną dłonią łapiąc Alexa za rękę i lekko cmokając go w policzek.
Starszy z braci skrzywił się z dezaprobatą i lekko odepchnął od siebie Jasona.
- Nie musisz demonstrować – syknął, a Rush zamrugał dość głupio oczami.
- No… tego coś w tym stylu. Przecież… ty w ogóle nie lubisz, jak za bardzo się ciebie… dotyka? – wydukał Rush, a Alex spojrzał na Jasona i zupełnie go od siebie odsunął.
- Jest uparty – wyjaśnił z cieniem rozbawienia w głosie, który mogli wyczuć tylko mu najbliżsi. Poszedł się dopakować do końca.
Jason zachichotał, ale nie zdążył nic dodać, bo jego komórka zapikała, obwieszczając nadejście wiadomości. Kiedy spojrzał na ekran, odczytał smsa od Ryana: “Tak, Jay, otrzymałem informacje i bardzo mi miło, że się tak troszczysz. Nie zapomnij olejku do opalania.” Prychnął pod nosem i schował telefon, już nie odpisując.
- Ryan wie – poinformował Greyów i usiadł ciężko na kanapie.
- Dobrze – odparł tylko Rush, bo Alex akurat wyszedł z pokoju, aby spakować coś, co mu się przypomniało. Był to jednak tylko pretekst, aby nie robić dłużej przedstawienia przed bratem.
Jason spojrzał bokiem na Rusha.
- To jak się wam z Charliem układa? – rzucił od niechcenia, ale tym razem bez wyczuwalnej złośliwości w głosie. Ot tak, zapytał.
Rush uśmiechnął się do niego od razu.
- Dobrze – przyznał szczerze. – Spokojnie, bez większych kłótni. Ostatnio oglądaliśmy całą noc maraton filmowy – zaśmiał się.
- Taa, i który pierwszy zasnął na ramieniu którego? – Jason uśmiechnął się kątem ust.
- Chyba ja – odparł beztrosko Rush. – W ogóle, strasznie fajnie, że mimo tej całej szopki z przyjazdem Jeane, wyszło, że wszyscy razem jedziemy na dłuższy weekend. I może Charlie trochę się rozchmurzy.
- Hm? A co mu?
- Oj, chyba nadal boli go, że nikt mu nie powiedział – odparł Rush, wzruszając ramionami.
Jason prychnął pod nosem, kręcąc głową.
- Bardziej się przejął niż sam zainteresowany – mruknął, wskazując na Rusha, który machnął na to ręką.
- Wiem jacy są nasi rodzice i staram się na to patrzeć przez ten pryzmat. Chociaż nie powiem, żeby Alexa to jakkolwiek tłumaczyło. No i to boli, że w ogóle mi w takim razie nie ufał – westchnął ciężko, opierając łokieć o bok fotela.
- Nie smęć, jedziemy świętować, że się układa. I niech młody też się cieszy. Alex chce z nim pokój zawrzeć – dodał Jason z lekkim uśmieszkiem, wyciągając swoje długie nogi i krzyżując je w kostkach.
- Pokój – prychnął Rush, ale nie wyglądał na zdenerwowanego, a raczej na rozbawionego. – To brzmi, jakby byli skłóceni.
Jason wzruszył ramionami zbywczo.
- Ciesz się, że się stara.
Rush zaśmiał się na to, wziął szklankę wody spomiędzy swoich nóg i odstawił na stoliczek. Wstał z fotela, podszedł do tatuażysty i klepnął go lekko w ramię.
- Przecież nie mówię, że się nie cieszę. Może coś z tego wszystkiego dobrego wyjdzie. No ale teraz spadam. Do jutra, tak?
Jason skinął mu głową.
- Taa, do jutra, blondi.
Rush ruszając w stronę wyjścia z apartamentu, krzyknął jeszcze w głąb:
- Trzymaj się, Alex!
Po chwili ten coś mu odpowiedział na do widzenia, a młodszy z braci wyszedł na korytarz hotelu, potem przeszedł do windy i dalej zjechał na parking, gdzie zostawił samochód. Został odprowadzony oczywiście uśmiechami wszystkich recepcjonistek i pokojówek, które w czasie wyjścia z hotelu mijał. Każda dobrze go tu znała, mimo że już tu nie mieszkał. To było na swój sposób miłe, chociaż nie czerpał z tego takiej satysfakcji jak kiedyś.
Przez korki w mieście podróż do domu zajęła mu trochę dłużej niż zwykle. Miał jednak czas pomyśleć o tym dziwnym zjawisku, jakim był dający się przytulać Alex, o czekającym ich wypadzie, gdzie modlił się, żeby Ryan nie dowalał się do Charliego i o sukcesie, jakim skończył się ich plan na przyjazd Jeane. Wszystko w najlepszym porządku. Do tego Charlie czekał na niego w domu. Niczego chyba nie chciał więcej od życia.
Kiedy dojechał na podjazd, obok stał samochód Charliego, który przy BMW Rusha wyglądał naprawdę mało okazale. Ostatnio zresztą zatrzymał się Charliemu na drodze i nie chciał ruszyć. Z tego co wiedział, Ryan musiał przyjeżdżać na miejsce, żeby mu pomóc. Pogrzebali coś w masce i się udało, ale i tak często wydawał dziwne odgłosy. A Charlie mimo tego nie chciał rozmawiać o pomocy w kupieniu czegoś nowszego. Wolał nie naciskać.
Wysiadł z samochodu, zamknął go i wszedł do domku. Salon dosłownie zawalony był szkicami. Były wszędzie. Na stoliku, podłodze, szafkach, biurku, nawet fotelach. A Charlie siedział w tym wszystkim z kubkiem kakao w ręce i ołówkiem w drugiej. Jego długie włosy upięte były wysoko w niedbały kucyk. Uniósł głowę, widząc Rusha i uśmiechnął się.
- Cześć!
- Ee… cześć – odparł blondyn, rozglądając się z trwogą po pomieszczeniu. – Generalne porządki czy co?
Charlie zaciął się, patrząc po tym bajzlu.
- Nie… – wydął wargi. – Pamiętasz, jak mnie Jason opierdolił wtedy u niego, że nie mam nowych projektów…?
- Zasugerował – poprawił go. – No ale tak… i?
- To wziąłem się do roboty…
- I? – zagadnął blondyn, przechodząc nad szkicami, aby dostać się do Charliego. Kiedy już był przy nim, cmoknął go w policzek na przywitanie.
- No wreszcie zaczęło iść. Sory za bajzel – mruknął chłopak, zbierając kilka szkiców, które miał w zasięgu ręki. Wstał szybko, zaczynając zbierać resztę. Był w samym podkoszulku i slipkach, więc kiedy pochylał się nad kartkami, Rush miał niezły widok na jego połóweczki opięte materiałem. Aż lekko przechylił głowę, przyglądając się jego pośladkom.
- A… – zapomniał, co miał powiedzieć. Na szczęście szybko sobie przypomniał. – A spakowałeś się chociaż?
- Prawie – westchnął Charlie, zbierając szkice z podłogi. Obejrzał się na Rusha. – Jeszcze tylko jakaś piżama, kasa, kosmetyczka, bo chyba resztę mam.
- To dobrze. Ja idę dopakować swoje rzeczy. – Pocałował go jeszcze raz, przedzierając się przez szkice do sypialni. Nie chciał po drodze żadnego zniszczyć.
- Ok – uśmiechnął się chłopak, rzucając mu jeszcze czułe spojrzenie i dopiero wrócił do porządkowania szkiców. Musiał je skończyć na jutro i koniecznie pokazać Jasonowi. Był cholernie ciekaw jego opinii. Może to było głupie, ale naprawdę upatrywał w nim jakiś wzór do naśladowania.
Rush w tym czasie udał się do łazienki wziąć szybko prysznic i dopiero dorzucić swoje rzeczy do torby. Stojąc pod strumieniem ciepłej wody i myjąc się, zastanawiał się, jak to w ogóle wszystko będzie. Mieli spędzić czas dużą grupą. I do tego Ryan i ten jego… facet. Z drugiej strony… dwie noce z Charliem w romantycznym hotelu. Co z tego, że mieszkali razem? Wydawało mu się to przyjemnie ekscytujące. Pytanie tylko, czy każdy z nich pomyśli o tym wyjeździe jak o romantycznym wypadzie i każda para rozejdzie się w swoją stronę, czy jednak uda im się jakoś… zintegrować. W końcu miało to być wspólne świętowanie, a nie igraszki na uboczu. Nie zastanawiał się jednak nad tym długo, dochodząc do wniosku, że czas pokaże. Opłukał się z piany pod prysznicem i wyszedł do sypialni w samym ręczniku na biodrach.
Gdzieś po drugiej stronie łóżka kucał Charlie, bo widział jego upięte włosy. Grzebał w swojej torbie, chowając jakąś dużą teczkę. Rush podszedł do niego i usiadł na materacu.
- Co to? – skinął na teczkę brodą.
Charlie obejrzał się na niego i zlustrował jego ciało.
- Hm…? – powtórzył bezmyślnie.
- Co to? – powtórzył Rush.
- A, teczka? Z tymi szkicami, które skończyłem. Jasonowi pokażę. Zobaczę, co powie – mruknął, zagryzając wargę z zamyśleniem i zapiął zamek w torbie. – Chyba są dobre…
Rush podkulił jedną nogę, opierając o nią brodę i nie przejmując się, że ręcznik w takiej pozycji nie zasłaniał wszystkiego.
- A nie lepiej dopiero jak wrócimy, w studiu?
- Za… pięć dni? Nie… Chcę wiedzieć, co myśli. – Charlie wreszcie odwrócił się do niego i aż uśmiechnął chytrze, widząc go takiego. – Bo wiesz… to sztuka – wymruczał, zerkając na widoczne pomiędzy udami Rusha jądra i zbliżył się do niego na kolanach, sięgając tam dłonią.
Blondyn zamrugał zaskoczony, kiedy poczuł rękę. W sumie nie przewidział tego, nie pomyślał.
- Umm… a nie za trzy? – przełknął ślinę, patrząc kochankowi w oczy i bynajmniej nie protestując.
- Nie… dzisiaj jeden, trzy na wyspie, a poniedziałek to piąty – odparł Charlie, zerkając na niego w górę zadziornie, a opuszkami palców masując jego mosznę.
- I piątego już go widzisz – odetchnął ciężko Rush i zaśmiał się, zerkając w końcu na jego dłoń. – Co tam?
- A dobrze – Charlie uśmiechnął się od razu. – A… tam? – dodał, dotykając główki jego penisa i okrążając ją palcem.
Rush przymknął oczy, oblizując usta.
- A jeszcze lepiej – zaśmiał się z błogim uśmiechem.
Charlie zagryzł wargę zadowolony i wsunął głowę między jego uda. Rozepchał je na boki policzkami i wpakował twarz w jego krocze, liżąc lekko po członku. Rush stęknął, kładąc mu od razu dłoń na ramieniu.
- Och tak – wyrwało mu się od razu.
Charlie zaburczał coś zduszonym głosem. Rush nie widział go dobrze, bo wciąż miał na sobie ręcznik, ale zdecydowanie czuł język i usta chłopaka, które pieściły jego penisa. Czuł też gorący oddech na członku. Chwilę jeszcze kontemplował to przyjemne uczucie, a w końcu jednak podwinął ręcznik, zerkając na kochanka.
- Bardzo przyjemne.
Charlie spojrzał na niego w górę i uśmiechnął się, liżąc jego penisa od spodu aż po sam czubek.
- Mmm, dla mnie też – zamruczał z podnieceniem wyraźnie wyczuwalnym w głosie i wsunął sobie jego członek do ust, mlaszcząc na nim i pomrukując.
Rush odetchnął głośno i pogłaskał go troskliwie po włosach.
- Och, mój słodki – zamruczał, odsuwając już zupełnie ręcznik i trochę się odchylając do tyłu na łóżku. Nogi rozsunął też szerzej.
Charlie tylko zaburczał coś niewyraźnie na potwierdzenie i poruszył żywiej głową, kładąc mu dłonie na udach. Pomasował je mocno, sapiąc przez nos.
- Nawet nie wiesz, jaki jesteś słodki – kontynuował blondyn, patrząc na kochanka zadowolonym spojrzeniem swoich niebieskich oczu.
Charlie aż na te słowa miał ochotę brać go jeszcze głębiej i mocniej. Spojrzał na Rusha i wsunął sobie jego penisa całego do gardła, zatrzymując się w tej pozycji na chwilę. Rush zaburczał na to z przyjemności, a jego penis zadrżał w ustach chłopaka.
- Och, tak, tak. Jesteś cudowny – mówi szczerze co myślał.
Chłopak uśmiechnął się do niego oczami i wznowił poruszanie głową. Kiedy poczuł, że penis jest już w pełnym wzwodzie, wysunął go z ust i oblizał się.
- Nie chcesz skończyć we mnie? – wymruczał.
- Chcę – odparł żywo blondyn, pochylając się do niego momentalnie i łapiąc kochanka za twarz obiema dłońmi. Pocałował go namiętnie w usta i pociągnął w swoją stronę, aby Charlie wszedł na łóżko.
Nie trzeba mu było dwa razy powtarzać. Od razu wsunął się na materac, klękając po bokach ciała Rusha i odpowiadając mocno na pocałunek. W jego slipkach już odznaczał się wzwód, a klatka piersiowa falowała w głębokich oddechach.
Rush objął kochanka w talii, przekręcając go na plecy i nie zaprzestając namiętnego pocałunku. Powiódł dłonie po jego brzuchu, aż do bielizny, którą bez pośpiechu, ale i zwłoki zsunął w dół. Od razu ukazał mu się sztywny penis chłopaka, który ułatwił mu pozbycie się bielizny. Rozłożył też uda zachęcająco, patrząc na Rusha z dołu.
Blondyn pocałował kochanka w brzuch, po czym potarł o niego policzkiem.
- Seksowny – pochwalił. – Podasz nawilżenie?
- Mhm – odmruknął Charlie, wyciągając się do tyłu i biorąc z szafki nocnej tubkę. Były już resztki lubrykantu. Podał go Rushowi i uniósł nieco biodra.
- Tak czy się odwrócisz? – spytał jeszcze blondyn, notując w pamięci, że muszą jeszcze przed wyjazdem wstąpić po jakieś nawilżenie, bo nie pakował żadnego.
- Tak, chcę cię widzieć, przystojniaku – uśmiechnął się chłopak, przyglądając się Rushowi z podnieceniem. Och, nie każdy miał takie widoki w łóżku.
Rush zamruczał potakująco i pocałował Charliego w usta. Westchnął przy tym i wycisnął sobie sporo żelu na dłoń, którą po chwili skierował między rozsunięte zachęcająco nogi kochanka. Charlie zakręcił nieco biodrami, pospieszając go. Objął przy tym blondyna za szyję, odpowiadając pasywnie na pocałunek.
Rush najpierw delikatnie naparł na jego szparkę, po czym, nie czując oporu, wsunął w Charliego jeden palec. Całował się z nim w tym samym czasie.
Gra wstępna jak zawsze była leniwa i przedłużali ją możliwie jak najdłużej, by spełnienie było jeszcze lepsze i bardziej intensywne. Więc kiedy Rush wyciągnął z Charliego palce, obaj oddychali głęboko, z wyraźnymi wypiekami na policzkach, skrajnie podnieceni.
Rush pogładził Charliego po policzku czule i cmoknął go krótko w usta.
- Kocham cię – wyszeptał w jego usta, unosząc jedno udo Charliego na swoje biodro.
- Mm, wiesz, że ja ciebie też – odmruczał chłopak, otwierając się chętnie na niego.
Rush uśmiechnął się promiennie i naparł na jego śliską, rozluźnioną dziureczkę swoim wysmarowanym lubrykantem penisem. Zaczął się wsuwać powoli w ukochanego, z którego ust w odpowiedzi od razu wydobyło się błogie jęknięcie.
- Jak ja uwielbiam być ciebie pełny… – sapnął Charlie, obejmując go nogami w pasie.
- A ja uwielbiam w tobie być – odparł, w końcu wsuwając się w Charliego do końca. Uwielbiał tego chłopaka. Był idealny. Słodki, totalnie w jego typie, a do tego umieli się doskonale zgrać.
Tatuażysta wyprężył lekko plecy i kiedy Rush zaczął się poruszać, sam odpowiadał na jego ruchy, wychodząc mu naprzeciw. Uwielbiał to płynne, leniwe, a zarazem pełne namiętności kołysanie się. Miał wrażenie, że powietrze jest gorące i duszne, a obecność kochanka wprawiała go w błogi stan. Rush całował go przy tym z pełnym uczuciem po twarzy, w usta i po szyi.
- Och, Charlie – wydyszał w jego szyję, z każdym ruchem przyspieszając, aż po chwili złapał go za dłoń i splótł z nim palce.
- Gorąco… a tam w środku najbardziej – sapnął chłopak, zaciskając palce mocno na jego dłoni.
- Tak, cudownie gorąco – odparł Rush, wzdychając z rozkoszą w usta Charliego. – I… och, jak tam? Bo.. a… ja już blisko.
- Ja też… – jęknął Charlie, aż marszcząc przy tym brwi. Było mu dobrze i faktycznie czuł, że zaraz dojdzie. Jeszcze tylko momencik…
Pierwszy strzelił Rush, dochodząc w kochanku i wpijając się w jego usta w gorącym pocałunku. Było mu tak dobrze i błogo w objęciach Charliego. Po chwili też poczuł, jak chłopak, który sięgnął dłonią do swojego penisa w międzyczasie, podrygnął bardziej gwałtownie i z jękiem zduszonym na jego ustach, skończył pomiędzy ich ciałami. Od razu też opadł ciężko na plecy, mocniej obejmując Rusha za szyję. Ten zamruczał zadowolony z życia, pokładając się lekko na kochanku.
- Byłeś uroczy.
- Wszystko twoja wina, jak mnie tak kusisz tymi jądrami – zaśmiał się Charlie, głaszcząc go po karku.
- Zupełnie niechcący – odparł blondyn, przymilając się do jego dotyku. Był taki przyjemny.
- Oczywiście – odparł Charlie takim tonem, jakby udawał, że mu wierzy. Wsunął za to palce we włosy Rusha, głaszcząc go po głowie. – Ciekawe czy będzie na to czas na wyjeździe…
- W nocy chyba mamy zamiar spać, a przed snem można co nieco – zaśmiał się, podszczypując kochanka w biodro, a następnie całując go w usta.
Charlie uśmiechnął się w pocałunek leniwie. O tak, zamierzał wykorzystać ten drogi hotel, który miał im zafundować Alex. I nawet przebywanie z bratem kochanka nie wydawało mu się straszne, kiedy miał wizję tak przyjemnego spędzenia czasu z Rushem.
- Co myślisz o tym, aby już nie wstawać z łóżka? – zaproponował blondyn leniwie, nadal polegując na kochanku i głaszcząc go.
- Myślę, że to jeden z lepszych pomysłów, które dzisiaj słyszałem – odmruczał chłopak.
- A ja zwykle nie mam dobrych pomysłów? – zaśmiał się blondyn, obcałowując twarz Charliego.
- Nie, masz wspaniałe pomysły. Jak ubranie tego ręcznika tak skąpo cię owijającego na przykład – odpowiedział ze śmiechem.
Rush także się zaśmiał i znowu go pocałował.
- Nie przypuszczałem, że aż tak dobrze zadziała. Zaatakowałeś mnie tak namiętnie.
Charlie uśmiechnął się drapieżnie.
- Nie mogłem nie wykorzystać okazji.
Rush oblizał usta.
- Co mnie bardzo cieszy. Byłeś strasznie seksowny. I cały czas jesteś – odgarnął mu kosmyk włosów. – Taki przystojny.
- Jeszcze wpadnę w samouwielbienie – zaśmiał się Charlie i wtulił nos w jego szyję, przekręcając ich na bok. – A teraz daj mi się przycisnąć do siebie i nie myśleć, jakie Jason wymyśli złośliwości, żeby przekonać mnie do większej pracy nad swoimi pracami – prychnął, naciągając na nich pościel.
Rush zamruczał potakująco.
- Nie martw się. Ja wiem, że i tak są świetne – zapewnił kochanka, głaszcząc go po włosach. – Kocham cię.
- Mm, tak mi mów – zamruczał Charlie, przymykając oczy i przytulając się do kochanka, niemożliwie rozleniwiony.

Shane siedział przy laptopie w swoim pokoju, przeglądając eBay’a. Nieźle tam schodziły takie bajery jak jego kolekcje płyt, autografów i zdjęć wokalistów. Nie chciał już więcej sprzedawać, bo kiedy patrzył na swoje zbiory, aż go ściskało na myśl, że miałyby się zmniejszyć. Jednak na wspomnienie tego, jak drogo sprzedał płytę Floydów, aż go korciło, żeby chociaż spojrzeć, ile by mógł zarobić. I tak nie miał chwilowo co robić, bo mieli obejrzeć film i pogadać z Lucy, ale David coś robił w kuchni, a dziewczyna zadzwoniła, że będzie dopiero za dwadzieścia minut. Przeglądał więc dalej, zerkając sporadycznie za plecy i nasłuchując, czy jego kochanek się nie zbliża. Ten w sumie po tamtej wizycie tego faceta już więcej nie dopytywał, kto to był. W końcu ten już więcej się nie pokazał, więc nie było czym się martwić. Cieszył się, że David nie naciskał, chociaż głupio mu było ukrywać tak coś przed nim. Jednak mężczyzna mógł się zirytować, więc wolał siedzieć cicho i gromadzić fundusze.
Westchnął, sięgnął po kufel z piwem i powoli popijając, przeglądał dalej aukcje zdjęć z koncertów. W tym wszystkim nawet nie usłyszał, jak do pokoju wrócił jego kochanek. Był w sumie tak cicho, że wpierw Shane poczuł przyjemny, goździkowy zapach piwa nim go usłyszał. Mało nie zakrztusił się własnym, szybko zrzucając na pasek stronę i okręcając się na fotelu. David aż uniósł brwi, robiąc dość niemądrą minę.
- Mam pytać, czemu zachowujesz się jak nastolatek przyłapany na oglądaniu pornosów przez rodziców, czy sam powiesz?
- Nie oglądam pornosów, zaspokajasz mnie – zaśmiał się Shane dość gorączkowo, mając nadzieję, że zostanie to niezauważone. Nie przyszło mu nawet do głowy, że w oczach kochanka pewnie nie byłoby takie dziwne, że przegląda tego typu aukcje. Gdyby oczywiście się z tym nie krył. Przez to stopień, w jakim stawał się podejrzany, rósł kilkakrotnie.
- To w takim razie co tak chowasz? – spytał David, dmuchając nadaremnie na grzane piwo.
- Nic, przeglądam różne strony – odparł Shane, spuszczając wzrok na swoje piwo.
- To czemu jak tylko wszedłem je schowałeś?
Shane zawarczał pod nosem i odstawił piwo na biurko. Dopiero potem uniósł na Davida spojrzenie, starając się wyglądać normalnie.
- EBay przeglądałem i tak odruchowo no.
David nie mógł się nie zaśmiać.
- Kupujesz Lucy na prezent koronkowe gatki, czy dla siebie jakiś zestaw erotyczny – prychnął rozbawiony, podchodząc do chłopaka bliżej i stawiając za nim na stoliku kufel. Pocałował go w nos. – No co, mały kłamczuszku?
Shane prychnął pod nosem i ściągnął go niżej za kark.
- Drań z ciebie, za dobrze mnie znasz – burknął i pocałował go mocno, żeby zakończyć temat. Miał przynajmniej nadzieję, że się uda.
- Och, w tej kwestii raczej nie ma co gratulować. Jesteś w tym tragiczny. Jakbym chciał, mógłbym wyciągnąć z ciebie wszystko – zamruczał, opierając się o jego silne ramiona.
- Taa? I nie możesz wyciągnąć tylko dlatego, że nie chcesz? – zaśmiał się Shane, muskając jego wargi raz po raz.
- Tak.
Shane uśmiechnął się tylko i wreszcie puścił jego kark.
- Pewny siebie coś jesteś.
- A to takie dziwne?
- No niby nie… – prychnął i dla swojego dobra zmienił temat: – Przed filmem trzeba z Lu pogadać.
- Bardziej w sprawie mieszkania czy pracy?
- Mieszkania. Ona głupia nie jest, będzie wiedziała, że musi znaleźć pracę, żeby wydolić.
- Czasami jak was słucham, to wątpię w to twoje żarliwe zapewnienie – David uśmiechnął się kącikiem ust, ukazując jeszcze wyraźniej swój charakterystyczny dołeczek w policzku.
Shane zmarszczył brwi na jego słowa, chyba nie do końca rozumiejąc, co mężczyzna chciał przez to powiedzieć.
- Czemu niby? – mruknął.
- Bo nie raz słyszałem, jak… delikatnie mówiąc, wątpiłeś w jej wybory – wypomniał mu, nadal nad nim pochylony, tak że stykaliby się nosami, jakby przysunął się jeszcze z dwa centymetry.
Shane trącił językiem kolczyki w wardze w zamyśleniu.
- No może trochę… Ale jak się z nią poważnie pogada, to dojdzie do niej, że musi znaleźć coś normalnego i stałego. W ogóle chodź do salonu już z tym piwem.
David skinął głową, ale oparł się o niego bardziej, wsuwając mu nawet kolano między nogi i sięgnął do myszki. Nic jednak nie ruszył.
- Zajrzeć czy nie? – zaśmiał się i skubnął zębami ucho chłopaka.
Shane aż sapnął głucho na to doznanie i położył mu dłonie na biodrach.
- Jak chcesz… bo serio nie szukałem porno – odmruknął, zaciskając lekko palce na jego bokach.
- Wiem, że nie szukałeś. Inaczej byłbyś cały czerwony na uszach, kiedy to zasugerowałem. Nie szukałeś też żadnych sprośnych fatałaszków – odparł, obejmując go za szyję i całując w czubek głowy. – To powiesz mi, czy muszę sprawdzać? Hm?
- Nie potrzebuję sprośnych fatałaszków, twoje lubię – zaśmiał się Shane. Nie raz sobie trzepał do zapachu i dotyku ubrań Davida, a ten chyba nawet miał tego świadomość. Teraz jednak wiedząc, że nie uniknie odpowiedzi, spojrzał w oczy Davida krótko. – No tylko na płyty i takie tam patrzyłem.
David skinął głową, widząc od razu jak na dłoni, że kochanek nie kłamie. Pocałował go w czubek nosa. Był dziś jakiś przyjemnie rozleniwiony, a może po prostu zmęczony.
- Planujesz jakieś zakupy?
- Nie, tak przeglądam – wzruszył ramionami Shane i sięgnął ręką do jego koszuli, wsuwając pod nią dłoń.
David uśmiechnął się pobłażliwie.
- Wiesz, że zaraz Lu wraca, co?
- Taa, ale przytulić mogę – prychnął Shane, unosząc się z krzesła i obejmując mężczyznę, w tym jedną dłoń trzymając pod jego koszulą, by wyczuć jego ciało.
David lekko się spiął, bo chłopak go uniósł z oparcia, kiedy ten opierał się kolanem o krzesło. Rozluźnił się jednak szybko w jego ramionach. Aż ciężko było sobie wyobrazić, jak jeszcze niecały rok temu spinał się przy nim
Shane odetchnął i pogłaskał go po plecach, całując lekko w szyję.
- Pochylasz się tak, najaram się na ciebie, a i tak nie ma czasu. To jest, kurwa, draństwo – zaśmiał się, przymykając oczy.
- To nie moja wina. To wina twojego libido – zaśmiał się David, trzymajac się kochanka za kark.
- Nie, twoja, bo tak na mnie działasz – odparł Shane, przesuwając palcami po jego skórze. – Nn, chodź już z tym piwem, bo się nie odlepię – dodał niechętnie, ale jakby na przekór swoim słowom tylko mocniej przycisnął do siebie kochanka.
David zaśmiał się na to i pocałował go jeszcze raz, po czym wyślizgnął mu się z ramion.
- Strasznie słowny – prychnął, łapiąc swoje grzane piwo, od którego było mu naprawdę gorąco i wyszedł z pokoju.
Shane od razu podążył za nim ze swoim kuflem i kiedy tylko miał usiąść na kanapie obok kochanka, usłyszeli otwieranie drzwi wejściowych.
- No w czas! – krzyknął w tamtą stronę.
David tylko obejrzał, czekając, aż usłyszy z przedpokoju powitalny okrzyk Lucy. Dziewczyna po chwili wpadła do salonu z lekkimi rumieńcami na policzkach.
- No jestem, jestem, bez spiny, chłopaki.
- No to ogarniaj się i siadaj na tyłku, bo zanim zaczniemy film, to chcemy pogadać – odparł jej kuzyn, siadając ciężko na kanapie.
Lucy skinęła głową, idąc jeszcze do łazienki, aby się przebrać. David w tym czasie wstał.
- Chcesz coś do picia?! – krzyknął za nią.
- Ano, colę może, powinna jeszcze być, jak Shane nie wyduldał! – odkrzyknęła dziewczyna i zatrzasnęła drzwi.
- Nie wypiłem i też chcę – odparł od razu Shane głośno.
- Masz jeszcze piwo – zauważył David, idąc do kuchni.
- Resztki – odmruknął Shane, sięgając po swój kufel, w którym rzeczywiście było już tylko trochę piwa.
Mężczyzna nie odpowiedział i w kuchni już wyjął dwie szklanki. Obie napełnił colą i wrócił do kochanka, czekając, aż Lucy wyjdzie z łazienki. Shane objął go ramieniem, kiedy dopił piwo.
- Ty zaczniesz, czy ja? – spytał.
- Ty. W końcu to twoja kuzynka i twoje mieszkanie.
- No ok… – mruknął chłopak i po chwili usłyszeli, jak drzwi od łazienki się otwierają, a gdy Lucy weszła do salonu, Shane wskazał jej fotel. – No siadaj, mała.
Dziewczyna zamrugała oczami, patrząc na nich. Wzięła sobie ze stolika szklankę coli.
- Coś nie ten tego? Bo tak patrzycie, jakbym chomika wam zabiła czy co – zaśmiała się zaintrygowana. Po kuzynie od razu było wszystko widać i słychać w jego tonie głosu.
- Nie, spoko, jest ok. Tylko mamy propozycję i nie wiem, czy ci się spodoba czy nie – odparł Shane.
Lucy tylko zachęciła kuzyna gestem, aby mówił, a David w tym czasie popijał sobie spokojnie piwo.
- Bo wiesz, że się przeprowadzamy. No jeszcze nie wiem gdzie i kiedy, szukamy jeszcze – Shane spojrzał krótko na kochanka, ale mówił dalej, czując się dziwnie. Jakby toczył rozmowę z dzieckiem na jakiś ważny temat. – A jak już… wiesz, zabrałem cię do siebie, to może chciałabyś sama mieszkać, a nie z nami się stąd wynosić.
Lucy ściągnęła brwi, patrząc na Shane’a dość podejrzliwie i niepewnie.
- Ale że… w sensie gdzie miałabym sama mieszkać?
- No tu – odparł płasko chłopak.
- Shane chce ci zostawić mieszkanie, kiedy my się wyprowadzimy – uściślił David.
- Tylko byś musiała robotę stałą znaleźć. Chyba, że ci rodzice kasę będą posyłać, ale nie wiem, jak to u was – dodał chłopak.
Lucy chwilę patrzyła na nich zupełnie zszokowana. Nie spodziewała się tego. W sumie nawet myślała, jak to będzie, jak się wyprowadzą i co z nią będzie. Ale opcja, że Shane zostawi jej mieszkanie, w ogóle nie przyszła jej do głowy.
- O… och.
Shane uniósł brwi, oczekując jakiejś głębszej reakcji.
- Znaczy “och” w sensie “kurwa, nie chcę sama”, czy “och” w sensie “o jak fajnie”?
- “Och” w sensie jestem w pozytywnym szoku. Ale… no bo. Czy ja sobie poradzę, w sensie no… Nie mam jeszcze pracy… i w ogóle – wydawała się lekko zagubiona.
- Możesz jeszcze pomyśleć, aby znaleźć sobie jakiegoś współlokatora, ale mieszkanie ma tak naprawdę tylko jeden pokój i salon, więc może być ciężko – wtrącił David.
- No… – Lucy spojrzała po nich, wciąż w szoku. – Byłoby naprawdę super samemu… Może co znajdę zanim się wyniesiecie….
- Masz na szczęście trochę czasu jeszcze do tego, bo my nawet jeszcze nie mamy upatrzonego mieszkania, więc spokojnie. Chcieliśmy, abyś po prostu była świadoma takiej możliwości – dopowiedział jeszcze mężczyzna, kończąc swoje grzane piwo i wstając, aby wynieść kufel do kuchni.
Shane spojrzał za kochankiem, mając nadzieję, że naprawdę dziewczyna sobie poradzi.
- No a jak nie wypali, to bierzemy cię ze sobą i chuj. Ale myślałem, że byś wolała sama. Jak nie, to wal – rzucił w końcu do kuzynki z autentycznym przejęciem w oczach.
Lucy zaśmiała się i uśmiechnęła do kuzyna ciepło.
- Nie no, ten… Postaram się sobie poradzić. Nie chcę wam się na łeb pakować – zaśmiała się, wiedząc, że i oni woleliby sami i ona w sumie też.
- Taa, ale jakby co to masz mówić, że nie wyrabiasz. No ale najpierw robotę musisz se znaleźć – odparł Shane z westchnieniem.
Lucy skinęła głową.
- Spoko. Na pewno się postaram. Nie przepuszczę takiej okazji – zaśmiała się radośnie.
Chłopak uśmiechnął się i sięgnął wreszcie po swoją colę.
- I tak będziesz zazdrościć nam naszego domu – zarechotał.
Lucy także się zaśmiała, kręcąc głową z, w jej mniemaniu, dość kiepskiego żartu kuzyna. Wiedziała, że będzie im zazdrościć, ale bez przesady, chłopak nie musiał jej tego wypominać. Ale cieszyła się, że taką propozycję w ogóle od nich dostała. Sądziła raczej, że prędzej sprzedadzą to mieszkanie i ona będzie sobie musiała radzić sama, co pewnie skończyłoby się powrotem na wieś. A tego bardzo nie chciała.
Kiedy David wrócił z kuchni z miseczkami z lodami, włączyli sobie jakiś film sensacyjny, komentując głośno i spędzając miły wieczór, na razie nie rozmawiając o dalszych planach na przyszłość. Wszystko i tak nie było jeszcze ustalone w czasie.

- I pilnujesz się tam mam nadzieję? – mówił Walter do telefonu, trzymając go przy uchu ramieniem, kiedy starannie kroił sobie pomidora na plasterki do kanapki. Rękawy zielonkawej koszuli miał podwinięte do łokci. – Bo wiesz, Anne, że ja chcę cię w poniedziałek w pełni sił, więc nie szalej na tym wyjeździe…. – Po usłyszeniu odpowiedzi zaśmiał się głośno i dodał: – Oczywiście, że obchodzi mnie to, czy się zrelaksujesz, ale w poniedziałek mamy dużo klientów… Tak, tak, słoneczko, baw się dobrze. Buziaki – dodał i wpierw wytarł dłonie w szmatkę, nim rozłączył się. Poukładał pomidorki na dużej kanapce z szynką i serem i dopiero wyszedł z kuchni na poszukiwania swojego partnera.
Znalazł go w salonie. Siedział na kanapie z podkulonymi nogami, zaplecionymi po turecku, a do tego pod kocykiem. Na kolanach trzymał atlas w twardej okładce, a na nim miał postawionego notebooka. Pisał cos na nim.
Walt uśmiechnął się do siebie i usiadł obok niego. Cmoknął go w policzek i wyciągnął do niego kanapkę.
- Chcesz gryza, kochanie?
James spojrzał na kochanka i uśmiechnął się delikatnie.
- Nn… Nie, dzięki.
- Żałuj – westchnął Walt i ugryzł kanapkę, obejmując przy tym ramieniem nauczyciela. Przycisnął się bardziej do niego. – Co porabiasz w ogóle?
- Odpisuję na maile – odparł, nie protestując na gest, nawet mimo tego, że w tej pozycji było mu odrobinę ciężej pisać.
- Znowu uczniowie? I mogę ci tak przeszkadzać? – dopytał Walt w trakcie jedzenia.
- Nie tylko. Jeszcze z wydawnictwa napisali w sprawie książek, które zamówiłem i materiałów. I też Shane pisał – odparł, po czym przekręcił głowę, całując Waltera w obejmującą go rękę. – I nie przeszkadzasz.
Prawnik uśmiechnął się na to i oblizał usta.
- To dobrze. A co pisał Shane? Dobrze się mu żyje z panem rozwodnikiem? – zachichotał.
James skinął głową.
- Chyba nawet bardzo dobrze. Co drugie zdanie pisał, jak jest w nim zakochany – zaśmiał się cicho pod nosem. – A tak to o planie kupienia wspólnego mieszkania i o wspomnieniach, jakie jednak wiąże ze starym.
- Och, więc jednak się wyprowadzają. Chyba dobrze dla nich, rzeczywiście duże nie jest to ich mieszkanko. I całe zawalone zdjęciami – zaśmiał się Walter, a kiedy przełknął ostatni kęs kanapki, dodał: – Nawet twoimi.
James od razu, niemal jak na komendę, się speszył.
- Och… bo Shane taki już jest. No… a jak skończył szkołę to… utrzymaliśmy kontakt.
- Dlaczego akurat z nim? Co roku dużo uczniów kończy szkołę – zaciekawił się prawnik, zerkając na kochanka jasnymi oczami.
James zaciął się na moment, po czym wzruszył ramionami.
- Ee… nie wiem. Chciał, więc… to trochę dlatego. Sam nie wiem. Tak wyszło.
- I przerabialiście cały program nauczania geografii od początku? – zaśmiał się Walt, wychylając do kochanka i całując lekko po szyi, zerkając przy tym na jego twarz.
Peterson zerknął na kochanka zaintrygowany. Nie do końca rozumiał.
- W sensie?
- W sensie o czym mogli rozmawiać albo co robić po szkole nauczyciel i były uczeń? – sprecyzował Walter. – Na takich prywatnych spotkaniach.
James od razu pokrył się na polikach zdrowym rumieńcem. Jakoś specjalnie nie chciał mówić Walterowi o pewnej części znajomości z Shanem.
- Umm… ogólnie no. O szkole, o uczniach, nauczycielach…. O jakiś tam prywatnych sprawach.
Walt przyjrzał się jego twarzy i zaśmiał się.
- To czemu się tak rumienisz, Jimmy?
- Eee… – zaróżowił się jeszcze bardziej, wbijając wzrok w ekran notebooka. – Bo tam… rozmawialiśmy o różnych takich. Wiesz… no, obaj wiedzieliśmy… o sobie. I… no tak.
Prawnik uniósł lekko brwi, zaczynając coś podejrzewać. Trawił to chwilę w myślach, nim wypalił:
- Coś między wami było?
James od razu pokrył się aż po czubki uszu czerwienią niczym burak. Nie odważył się spojrzeć na kochanka.
- Nie… to… to znaczy nie do końca – wydukał, wiedząc, że nie ma sensu kłamać. Z jednej strony nie mógł powiedzieć, że coś między nimi było, a z drugiej te spotkania nie były tylko na kanwie towarzyskiej.
Walt naburmuszył się nieco, słysząc taką odpowiedź.
- Co znaczy “nie do końca”? – spytał już poważnie. – Znaczy coś było czy nie? Jimmy, nie graj ze mną półsłówkami.
James skulił się w sobie. Wiedział, że za dużo powiedział i że powinien prędzej skłamać, a tak mogło wyjść o nim to, o czym nigdy nie chciał mówić Walterowi. Za bardzo się bał tego, co ten sobie o nim pomyśli.
- Tylko nie bądź zły – jęknął. – I nic między nami nie było uczuciowo, tylko… czasami no… zdarzyło się tam kilka razy – mamrotał pod nosem, wyłamując sobie ze zdenerwowania palce.
Walt milczał chwilę zaskoczony. Nie spodziewał się tego.
- Ale… czemu mi nie powiedziałeś? – spytał z żalem w głosie.
James jeszcze bardziej się zasępił.
- Nie było no… specjalnie o czym. To było… dawno. I niby jak miałem ci powiedzieć?
- Choćby tak, że mamy wybrać się na kolację z chłopakiem, z którym kiedyś się pieprzyłeś – mruknął Walt. – Ale nie wiedziałem, że podobają ci się tacy faceci jak Shane…
James spojrzał na kochanka smutnymi oczami. Wyglądał jak szczeniak, który stłukł wazon.
- Bo… bo niespecjalnie mi się podobają – mówił wolno i bardzo starannie dobierał słowa. – Miałem z nim tylko seks… nic więcej. To nie było nic wyjątkowego czy specjalnego… tak… bywało.
Walt zacisnął usta, przypatrując mu się z konsternacją.
- Nie? Shane jest duży, na pewno lepiej się spełniał w roli topa takiego jak… lubisz? – jęknął. – Jimmy, ale czemu mi nie zaufałeś?
- Był dużo młodszy. Jeszcze nie był taki duży… i… – zaciął się, znowu spuszczając wzrok. – No i nie chciałem, abyś to o mnie wiedział… Więc to nie tak, że ci nie ufam… tylko to krępujące.
- Miałeś seks, ja wcześniej też, jak cię to może krępować? – jęknął Walt, przytulając się bokiem do nauczyciela i wsuwając usta w jego szyję. – Jimmy no, głupio mi, że wszyscy wiedzieli, a ja nie.
James westchnął ciężko, pozwalając się przytulić.
- Bo… głupio mi, bo… no Shane nie był… no nie tylko on – plątał się, zastanawiając się, jak w miarę logicznie powiedzieć Walterowi, że jest teraz w związku z facetem, którego mógł mieć niemal każdy.
Serce Waltera prawie że stanęło, a prawnik odsunął się gwałtownie i popatrzył na niego szeroko otwartymi oczami.
- Z Davidem też byłeś?!
- Nie! – jęknął przestraszony. – To nie tak, to było wszystko dawno. Teraz jestem z tobą i tylko z tobą chcę być… a tamto… no nie chciałem, abyś wiedział, jak żałosny jestem.
Walt od razu zmarszczył się i westchnął ciężko.
- Nie mów w taki sposób. Nie jesteś żałosny, jesteś moim facetem.
James pociągnął nosem, odkładając laptopa ze swoich kolan i przycisnął się bardziej do Waltera.
- Ale… nie chciałem, abyś o mnie źle myślał… jak o jakiejś… dziwce. Dlatego ci nic nie mówiłem.
Walt westchnął i pogłaskał go po włosach.
- Nawet mi na myśl takie określenie nie przyszło. Kocham cię za to, jaki jesteś, a nie za to, co robiłeś kiedyś – zapewnił go żarliwie.
James przylgnął do niego bardziej. Nadal od pasa w dół był zakutany w kocyk.
- Ale i tak jesteś mną zawiedziony. I zły jesteś…
- Nie jestem, wmawiasz sobie. Tylko… myślałem, że powiesz mi o takiej sprawie zamiast… kłamać – Walt lekko skrzywił się przy ostatnim słowie.
James spuścił od razu głowę na ten ton i ściągnął ramiona do klatki piersiowej.
- Nie kłamałem. Nie mówiłem tylko od razu wszystkiego… tak ot, jakby to było nic. Wstydzę się tego prze tobą – burknął pod nosem. Ciężko było mu o tym mówić, a Walter brzmiał, jakby był znowu zawiedziony, że nie wyśpiewał mu od razu, że dawał dupy na prawo i lewo.
Prawnik jakoś odruchowo uśmiechnął się i pocałował go w policzek.
- Nie masz się czego wstydzić, kochanie. Choć teraz… dziwnie chyba będzie widzieć się z Shanem, wiedząc, że uprawiał seks z moim facetem – odparł z zamyśleniem.
- To był tylko seks… – wymruczał pod nosem, wyciągając szczupłe palce do koszuli Waltera. Zaczął jakoś odruchowo bawić się w palcach guzikiem od niej. – Poza znajomością nic nas nie łączyło. W tych kwestiach był taki jak inni. – Chociaż, jeden z milszych, dodał już w myślach. Cały czas mu się ta rozmowa nie podobała, bo miał wrażenie, że tylko zraża do siebie Waltera mimo tego, że ten wydawał się to w tej chwili to jako tako akceptować.
Tym razem mężczyzna rzucił mu bardziej poważne spojrzenie.
- Co znaczy tak jak inni? Nie brzmi to… pozytywnie. Zrobił ci coś? – burknął.
James od razu spojrzał na niego dużymi oczami i żywo zaprzeczył.
- Nie, nie. Nic mi nie zrobił. Mówię, że w tym sensie…. że to tylko był seks.
- A ty chciałeś, żeby to było coś więcej? – spytał Walt, jakoś dziwnie się czując z myślą, że James mógłby być z takim facetem jak Shane. Był jego, nie chciał w ogóle myśleć o nim jako nie o swoim partnerze.
- Nie – odparł krótko. Jakoś nigdy na początku spotykania się z kimś nie oczekiwał, że wyjdzie to poza łóżko. Z Walterem wszystko było takie inne i przez to nowe.
Prawnik odetchnął i objął mocniej za szyję Petersona.
- A byłeś z kimś kiedyś na poważniej? – zapytał bardziej miękkim głosem, przytulając go do siebie.
- Przed tobą?
- Mhm.
- Nie.
- Pochlebia mi to – uśmiechnął się i pocałował Jamesa w czoło.
James także się lekko uśmiechnął, nie do końca wiedząc, jak powinien w tej chwili się zachować. Czy temat jest już skończony, czy powinien się jakoś tłumaczyć, jednak Walt nie naciskał, tylko tuląc go do siebie i oddychając spokojnie. Dopiero po chwili zaśmiał się do siebie.
- Widział cię nago. Muszę się przyzwyczaić do tej myśli.
James spojrzał dołu na kochanka. Wahał się chwilę, nim spytał. Niezbyt wierzył w twierdzącą odpowiedź.
- Chyba nie jesteś… umm.. zazdrosny?
Walt aż zamrugał zaskoczony pytaniem i lekko się zaczerwienił.
- Bo jesteś mój – jęknął.
- Tak. Wiem. Dlatego… naprawdę?
- Jimmy no… Shane na pewno patrzy na ciebie jak obiekt seksualny, skoro mieliście takie kontakty – mruknął prawnik, znowu wtulając nos w jego szyję. Dzisiaj był wybitnie dotykalski.
- Ale teraz ma Davida. I cały czas myślał tylko o nim. Ja robiłem tylko za takie… zastępstwo. Substytut – odparł prosto, zerkając raz po raz na Waltera.
- Moje biedactwo – zamruczał Walter, głaszcząc go po włosach. – Mnie by ciebie nikt nie mógł zastąpić.
James uśmiechnął się lekko pod nosem.
- No biedny był. Wiesz… on cały czas o tym Davidzie tak myślał.
- Rozeszli się na… osiem, dziewięć lat? – dopytał Walt, przypominając sobie to, co usłyszał od Davida i Shane’a podczas ostatniej kolacji u nich w domu. – To aż nieprawdopodobne, że się zeszli. I nawet romantyczne – zachichotał.
- Mhm. Może. Chociaż David w bardzo chamski sposób go zostawił. Tym bardziej, że z Shane’a wtedy był taki wrażliwy chłopaczek.
- Tak? – Tego Walt nie wiedział. – I taki wrażliwy chłopaczek z niego też był, kiedy po szkole… wy razem się spotykaliście? – dopytał, równocześnie wstając i podchodząc do barku.
- No wtedy już był inny. Bardziej wygaszony, ale też nie był taki jaki jest teraz – odparł Peterson zadowolony z lekkiej zmiany tematu. Już nie chciał mówić o sobie.
- A David? Kiedy go zostawił, jaki był? – zapytał Walter zaciekawiony i wyciągnął z barku dwa kieliszki oraz butelkę wina. – Mówisz, że nie byli taką parą, jaką są dzisiaj?
- Nie. Byli zupełnie inną parą. Jeśli to można było nazwać parą – odparł, przyglądając się Walterowi. – To raczej był David i jego chłopaczek. I nawet tak naiwna osoba jak ja to widziała. Zresztą, te wszystkie plotki, jakie chodziły po szkole przez to, że Gardner był szkolną gwiazdą, dochodziły też do uszu nauczycieli.
- Naprawdę? – Walt aż obejrzał się na niego, kiedy otwierał butelkę wina. – To taki z niego był playboy? Nie wygląda.
- Był bardzo mądry i zdolny, nawet przystojny i nie bał się rozmawiać z dziewczynami. To najwyraźniej wystarczało – westchnął Peterson. – Dlatego też jak Shane mi powiedział, że się zeszli, wcale nie byłem z tego od razu pozytywnie nastawiony.
- Wiesz, lata zmieniają człowieka. Najwyraźniej wydojrzał. Teraz wydaje się naprawdę poważnym mężczyzną – stwierdził Walt z pocieszającym uśmiechem i rozlał wino do kieliszków. – Martwiłeś się, że znowu Shane’a zostawi?
James przytaknął głową.
- Wiele krzywdy sobie wyrządził po tym, jak David go zostawił. Nie chciałem, aby znowu zrobił coś głupiego.
Prawnik spojrzał czujniej na kochanka i podszedł do niego z kieliszkami. Jeden wyciągnął do niego, siadając na kanapie.
- Zdrowie, kochanie. I o jakiej krzywdzie mówisz?
James przyjął alkohol i upił trochę nim odpowiedział.
- Na zdrowie. I mówię… – zaciął się, nie będąc pewien, czy powinien o tym mówić. – No ciężko to znosił.
- To jak to było? David zostawił go dla kogoś innego? – zapytał Walt, nie chcąc wnikać w ogólnikową odpowiedź Jamesa, uznając, że to coś zbyt prywatnego.
- Podobno zostawił go bez słowa. Jak skończył szkołę i poszedł na studia. Chłopak nie miał z nim kontaktu – odparł Peterson, podkulając kolano i opierając o nie kieliszek.
Walt westchnął i napił się swojego wina.
- To przykre. Musiało boleć. Nie chciałbym, żeby mój ukochany zostawił mnie bez słowa pożegnania – dodał, całując lekko Jamesa w policzek.
- Dlatego też nie byłem przekonany do tego całego ich powrotu do siebie.
- Też bym się obawiał. Ale wyglądają na szczęśliwych. Poza tym David rozwiódł się dla Shane’a i siłą rzeczy ograniczył swój kontakt z dziećmi. To świadczy o tym, że kocha tego chłopaka – uśmiechnął się lekko.
- Wiem. Dlatego chcę myśleć o nich pozytywnie – odparł Peterson, wzdychając ciężko. – Wiesz, po prostu nie umiem się nie martwić.
- A… – Walt zawahał się krótką chwilę, ale w końcu zerknął żywiej w oczy Jamesa. – Lubiłeś z nim seks?
James momentalnie zapłonił się na polikach.
- Eee… czemu pytasz?
- Jestem ciekaw – odpowiedział Walter, chociaż tak naprawdę chciał bardziej zbadać teren, mimo że James go zapewnił, że to ich przeszłość.
Nauczyciel przełknął ciężko ślinę. Nie umiał się ustosunkować. Naprawdę dobry seks miał tylko z Walterem, bo ten wkładał w to uczucie. Z innymi było różnie, chociaż Shane i tak był jednym z czulszych.
- Umm… no było… ok. Był… nawet miły?
- Mam nadzieję, że nie “nawet”, ale naprawdę miły – odmruknął Walt, popijając jeszcze łyka wina i objął znowu kochanka. Nic za to nie mógł, że James przez swoje zachowanie czasem sprawiał, że miał ochotę go zamknąć w swoich ramionach i nie puszczać, by nie narażać go na żadne nieprzyjemności.
Peterson chyba jednak nie do końca rozumiał.
- Czemu tak mówisz? Przecież… no chyba nie chcesz, abym pozytywnie wypowiadał się o kimś z przeszłości?
Walt aż spojrzał na niego z oburzeniem.
- Oczywiście, że chcę! Miałeś z nim seks, dlaczego miałbym chcieć, żebyś był w nim źle traktowany?!
James wzruszył ramionami. Myślał, że chodzi Walterowi o to, żeby zdał sobie sprawę, że tylko z nim może mu być dobrze. Teraz trochę się zagubił. Prawnik fuknął pod nosem i złapał Jamesa za podbródek, patrząc mu w oczy.
- Jimmy, jestem potwornie zazdrosny o Shane’a – przyznał z ciężkim serce, ale twardo i poważnie – ale zależy mi na tym, by było ci dobrze. Więc to oczywiste, że wolałbym, byś miał dobre wspomnienia, a nie złe.
James zamrugał oczami, patrząc przy tym na Waltera zafascynowany. Aż czuł przyjemne ciepełko w środku, kiedy zdawał sobie sprawę, że mężczyzna naprawdę go kocha i mu zależy.
- Ooch… to… w takim razie z nim miałem dobre – przyznał w końcu.
- A z kimś miałeś złe? – spytał podejrzliwie Walt i szybko dopił wino, po czym odstawił kieliszek na stolik, by skupić się na rozmowie.
James od razu, słysząc pytanie, pożałował swojej wcześniejszej odpowiedzi.
- Nieważne. Było minęło. I tak nie znasz… więc… nieważne – zmieszał się.
- Wcale nie nieważne! – zaprzeczył prawnik, patrząc mu niemal krępująco intensywnie w oczy. – James. Co się stało?
- Ale no nic się nie stało… – mruknął pod nosem, zanurzając znowu usta w winie i dopijając je do końca. – Po prostu to co było kiedyś wypada tak źle w porównaniu… no z tym co jest teraz.
Twarz Walta nieco się rozluźniła i mężczyzna posłał nauczycielowi czułe spojrzenie.
- Na pewno? – spytał jednak z troską, głaszcząc Jamesa po policzku delikatnie, a ten skinął na potwierdzenie głową.
Walt odetchnął i wyjął mu z dłoni pusty kieliszek. A kiedy tylko odstawił go na stoliczek, naparł na swojego kochanka i zmuszając go do położenia się na plecach na kanapie, zawisnął na nim. Pocałował mocno, ale czule i nienatarczywie. James od razu objął go za szyję ufnie. Nie miał żadnych wątpliwości co do tego, co robi Walter. Ufał mu. Zamruczał więc z aprobatą.
- Będę dla ciebie taki dobry, że zapomnisz o wszystkich swoich wcześniejszych – szepnął Walt w jego usta, opierając czoło o jego czoło.
James uśmiechnął się na to błogo. Trochę miał do zapominania, ale faktycznie, dzięki Walterowi nie wydawało się to takie trudne.
- Już zapominam – westchnął.
Walt zachichotał cicho i musnął jego wargi swoimi.
- Zobaczysz, że zaczną znikać jak bańki i tylko ja tu zostanę – dodał, tym razem unosząc się ustami wyżej i pocałował go w czoło.
Mężczyzna pod nim westchnął ciężko, po czym sięgnął do jego ręki i położył ją sobie na klatce piersiowej. Na wysokości serca.
- A tu… tu już jesteś tylko ty – wydusił przez ściśnięte gardło dość nerwowo.
Prawnik od razu spojrzał w jego piwne ślepia z uczuciem wypisanym w oczach.
- Nn, Jimmy… rozpływam się przy tobie – zaśmiał się na wydechu, całując go raz po raz po twarzy.
James też uśmiechnął się delikatnie, czując się mile połechtany tymi słowami.
- Przesadzasz.
- Wcale nie. Jesteś strasznie uroczy – westchnął Walt i całował go czule w usta.

 * Blue October – It’s just me

*

Padało. Mason nie wziął parasolki, a do tego szedł sam do domu. Nikt go nie odwoził, nie odprowadzał jak małe dziecko. I był nawet zadowolony, że moknie i że jakby ktoś się o tym dowiedział, dostałby niemalże zawału. A co jeśli by się przeziębił? Bawiło go to.
Na szczęście bądź nieszczęście deszcz nie padał na tyle gęsto, by nie mógł zobaczyć wielkiego ekranu umieszczonego na ścianie biurowca, który mijał. To był jeden z tych, na którym nie raz wyświetlały się ważniejsze ogłoszenia rządowe, bądź debaty na temat wirusa. Teraz jednak zobaczył znaną sobie z kilku głośniejszych programów informacyjnych twarz mężczyzny w okularach o srogim i zimnym spojrzeniu. Wielu przechodniów przystanęło, by przysłuchać się lekko zagłuszanym przez deszcz głośnikom, z których rozbrzmiewało przemówienie mężczyzny:
- …dlatego nie jestem w stanie pojąć bulwersacji niektórych polityków, którzy usiłują pogrzebać ten wielki plan. Może nam zapewnić przetrwanie w czasach, w których tak wielka część ludzkości została zwyczajnie wybita. Obywatele Ameryki! – podniósł głos mężczyzna, wbijając zimne spojrzenie w kamerę. – Ten wirus sprawia, że człowiek przeistacza się w zwierzę. A każde zwierzę da się wytresować. Zamiast się zabijać, możemy podejść do tego w inny sposób…
Jakiś przechodzień wrzasnął coś o “popierdoleńcach”, machając ręką na mężczyznę na ekranie i poszedł dalej. Mason uśmiechnął się pod nosem, a kilka kropel deszczu pociekło mu po twarzy i brodzie.
- Zabawny gość – mruknął do siebie, ruszając dalej w stronę domu. W między czasie zastanawiał się, czy ten mężczyzna kiedykolwiek obcował z osobą, która w pełni została opanowana przez wirus. To było bardzo mało prawdopodobne, bo ciężko było taką opanować już na samym początku działania choroby, a co dopiero, kiedy nie miała lekarstwa kilka bądź kilkanaście dni. A po za długim czasie nie przyjmowania antybiotyku efekt był nieodwracalny. Wiec według Masona każdy szaleniec, który wpadłby na pomysł, aby na ochotnika stać się członkiem takiej tresury, był po prostu samobójcą. Dziwne więc było, że ten mężczyzna miał jednak spore poparcie. Ludzie albo byli zdesperowani, albo głupi. Stawiał jednak na to pierwsze.
W końcu jednak, kiedy nawet już nie chciało mu się o tym myśleć, dotarł do domu.
- Panie Awordz, dzisiaj pan tak późno! – powitały go od razu słowa służącego, który podszedł w jego stronę z jakąś szmatką w ręce. Wyraźnie przed chwilą sprzątał. – Potrzeba panu czegoś? Bo lekarstwa ma pan na szafce przy łóżku – przypomniał z uśmiechem.
Mason zmierzył mężczyznę chłodnym spojrzeniem.
- Nie, obejdzie się – mruknął i ruszył w stronę windy na drugie piętro. Nie dotarł jednak do niej, bo z salonu wychyliła się Anna i jak tylko go zobaczyła całego przemoczonego, podbiegła do niego zatroskana.
- Psze Pana, pan jest cały mokry, a co jak się pan przeziębi?! – zatroskała się, a Mason miał wrażenie, że coś go trafi. Niecierpiał, jak się ktoś o niego martwił. Za często każdy to robił.
- Jak się tak martwisz, to biegnij na górę i przygotuj mi kąpiel – burknął do niej mało sympatycznie i wszedł do windy, dziewczynie zostawiając schody.
Zobaczył jeszcze jej pokorną, choć nieco przestraszoną twarz, nim metalowe drzwi windy zamknęły się przed nim. Przymknął oczy i odgarnął z czoła mokre włosy.
- Kurwa – zaklął sam do siebie, nim usłyszał charakterystyczne pikniecie, kiedy winda dotarła na piętro. Wyszedł z niej i od razu, kiedy tylko przekroczył próg swojego pokoju, zaczął się rozbierać. Mokre ubrania rzucał na ziemię. Anna była od tego, aby je zebrać.
W środku w łazience zastał zasapaną dziewczynę, która właśnie sprawdzała temperaturę wody toczącej się do wanny. Obejrzała się na Masona, pisnęła i odwróciła z powrotem. Cała zaburaczała na policzkach.
- Przepraszam – bąknęła.
- Rób swoje – odparł mężczyzna, rozbierając się do końca. Włącznie z bielizną. Nie przejmował się obecnością dziewczyny.
Anna tylko pokiwała głową, dolewając do wody jeszcze jakichś ładnie pachnących olejków. Upewniła się, że na szafce leżą świeże ręczniki i odwróciła do Masona, patrząc w swoje stopy.
- Czy czegoś jeszcze panu trzeba?
Mason minął ją, podchodząc do wanny i zanurzając w niej dłoń. Sprawdzał temperaturę.
- Nn… Możesz co najwyżej mi kawy zrobić – pozwolił niemalże z łaska w głosie.
- Tak jest – odpowiedziała od razu i wyszła szybko z łazienki, a Mason zdążył jeszcze usłyszeć, jak aż świszcząco wypuszcza powietrze, gdy minęła próg. Pokręcił na to głową i wszedł do ciepłej pachnącej wody. Aż poczuł przebiegające po jego ciele dreszcze. Ciepła woda i zmarznięte ciało. I tak było przyjemnie.
Kiedy po kilku minutach czuł się przyjemnie rozgrzany i zrelaksowany, usłyszał pukanie do drzwi.
- Panie Awordz, mam pana kawę. Zostawić tutaj, czy podać? – doszedł go głos pokojówki.
- Podaj – odparł krótkim, niemal wojskowym tonem.
Drzwi do łazienki od razu się otworzyły, a Anna podeszła do niego, starając się nie patrzeć i nie rozlać kawy.
- Proszę – wyciągnęła do niego kubek, błyskawicznie ukradkiem zerkając na jego ciało i znowu spuszczając wzrok.
Mason skinął głową, odbierając swój ukochany napój. Nim jednak dziewczyna uciekła, zatrzymał ją gestem.
- Schodził? – spytał.
Anna zacisnęła dłonie, trzymając je splecone przed sobą. Aż nie wiedziała, czy skłamać, czy nie. W końcu jednak tylko pokornie pokiwała twierdząco głową.
- Rozmawiałaś z nim? – kolejne surowe pytanie.
Dziewczyna speszyła się jeszcze bardziej. A fakt, że rozmawiała z nagim, przystojnym mężczyzną zdecydowanie jej nie pomagał.
- Tak – szepnęła.
Mason westchnął ciężko, popijając kawę.
- Czego innego mogłem się po tobie spodziewać? – burknął pod nosem, a dziewczynę aż przeszły dreszcze. – To zapierdalaj po niego na górę i go tu przyprowadź – rozkazał.
Anna tylko pokiwała energicznie głową i niemal wybiegła z łazienki. Znowu musiał przeleżeć w wannie kilka minut, nim ponownie rozległo się pukanie do drzwi łazienki.
- Panie Awordz? Przyprowadziłam Josha, jak pan kazał – usłyszał ponownie dziewczynę.
- Wejdź! – odkrzyknął Mason, dopijając już kawę. Był mocno rozgrzany kąpielą i nie chciał naprawdę myśleć o problemach świata. I jedyne, o czym teraz marzył, to spuszczenie się w usta chłopaka.
Do łazienki tym razem wszedł już tylko Josh, a Anna najwyraźniej uznała, że należy się wycofać. Chłopak za to miał na ramionach koc, którym się zasłonił. Kiedy tylko zamknął za sobą drzwi i spojrzał na Masona, zacisnął usta z wyraźnej złości.
- Posyłasz po mnie jak po dziwkę?! – warknął. – Kurwa, Mason, jak to wyglądało?!
Mężczyzna w wannie uniósł na chłopaka swoje czarne oczy.
- A nią nie jesteś?
- Nie! – odsyknął, momentalnie czerwieniejąc na polikach. Czuł się tak głupio i niezręcznie, kiedy Anna po niego przyszła.
- Zabawne, bo zaraz zdejmiesz ten koc i wleziesz do tej wanny, aby mi, jak moja suka, zrobić dobrze – zadrwił Mason ze swojego miejsca. Nawet w takiej sytuacji czuć było od niego władzę.
Josh przełknął ślinę, zerkając w dół jego ciała, na penisa zanurzonego pod wodą w wannie.
- Skurwysyn – burknął cicho pod nosem i odrzucił koc na bok, podchodząc do wanny. Widać było na jego ciele z boku i na udach siniaki po wczoraj.
- Skurwysyn, nie skurwysyn – warknął Mason. – Ty jesteś jak dupa od srania, więc nie pyskuj tu i właź do tej cholernej wanny.
Josh zaklął w myślach, wymyślając dla niego coraz to nowsze epitety, ale i tak wszedł do wanny, zawieszając na dłużej wzrok na jego nowo wyhodowanym zaroście. Usiadł naprzeciwko i spojrzał na niego pytająco, czekając na polecenie.
- Znaj me dobre serce. Najpierw ręcznie, a potem nurkujesz – polecił Mason, nie przejmując się jego miną. Dodatkowo po głowie zaczęły mu się przewijać obrazy podtapianego chłopaka.
Josh skinął tylko głową bez słowa, podsuwając się do niego bardziej i położył mu jedną dłoń na udzie, a w drugą złapał jego penisa. Ścisnął umiejętnie i zaczął go powoli masować, stymulując czasem główkę palcem. Wpatrywał się przy tym w jego chuja, dyskretnie przełykając ślinę.
Mason rozłożył ręce na bokach wanny i pozwolił sobie na cięższe westchniecie. Przymknął dodatkowo oczy. I po co się męczyć, jak ktoś inny może za ciebie nawet strzepać? – przeszło mu przez myśl.
Po chwili, poza dłonią pieszczącą penisa, a drugą udo, poczuł niespodziewanie ciepły oddech tuż przy policzku i wilgotny język przesuwający mu się po zaroście. Aż otworzył oczy zaskoczony.
- Czy mi się wydawało, czy moja dziwka miała mi tylko strzepać, a nie bawić się w sukę?
- Daj mi się też tym trochę nacieszyć – mruknął Josh, spuszczając wzrok, ale nie odsuwając się. Dodał też ciszej: – I nie mów tak do mnie.
Mason nagle jednak chwycił go za włosy i ściągnął jego głowę w dół. Nie zanurzył mu jednak twarzy pod wodę.
- Będę mówił, jak chcę. Należysz do mnie, śmieciu – odwarknął, ale do pierwszej uwagi się nie odniósł.
Josh jęknął głucho, a jego penis lekko drgnął. Nie odpowiedział, tylko mocniej poruszył dłonią po penisie mężczyzny, mając nadzieję, że go puści. Tak się jednak nie stało od razu. Musiała chwila minąć, aby palce na włosach Josha się rozluźniły, a ręką Masona wróciła na brzeg wanny. Josh spojrzał na niego w górę badawczo i pomasował drugą dłonią jego udo. Ustami przysunął się znowu do szyi mężczyzny, całując go lekko i ponownie podążając w kierunku jego twarzy. Tym razem Mason nie zareagował. Leżał rozluźniony w wannie z przymkniętymi oczami. Rozkoszował się chwilą, a Josh łasił się w tym czasie do jego policzka, ocierając się o niego swoim i czasem lekko całując, mocniej się do niego podsuwając. Mason nawet poczuł po chwili na swoim kroczu czubek penisa chłopaka. Sztywnego penisa chłopaka. Uśmiechnął się w duchu na to, na twarzy nic nie pokazując. Czyżby ta mała dziwka jednak nie zawsze była taka bezużyteczna i aseksualna?
- Pójdziesz ze mną na górę później? – spytał chłopak cichym, spolegliwym głosem, całując go po szyi i wciąż poruszając sprawnie dłonią po jego penisie. Ruchy te podniecały Masona coraz bardziej i coraz lepiej. Musiał mieć już lekkie wypieki na twarzy.
- Na górę? Po co?
- Posiedzieć… – odparł Josh, zachęcająco dodatkowo liżąc go lekko, jak szczeniak, po ramieniu. Chciał, żeby z nim poszedł, bo tam miał dla niego tą przeklętą szarlotkę.
Mason spojrzał jednak na chłopaka podejrzliwie i srogo.
- Posiedzieć? Masz mnie za idiotę? – syknął.
Josh drgnął i zerknął mu bokiem w oczy.
- Nie – odparł szybko i potarł główkę jego penisa kciukiem, a Mason chcąc nie chcąc stęknął na ten gest. – Proszę tylko.
- Jakbyś chciał posiedzieć, to byś mógł posiedzieć tu. Co planujesz? – spytał, szybko wracając do twardego tonu.
Josh westchnął w duchu, widząc, że musi mu COŚ powiedzieć, skoro jest taki podejrzliwy. Spróbował jednak inaczej.
- Czemu niby uważasz, że coś planuję? – uśmiechnął się do niego lekko, a równocześnie zupełnie odruchowo poruszył biodrami, trącając jego jądra czubkiem penisa.
- A może byś, kurwo, odpowiadał na pytania, a nie takie jebane mydlenie oczu? – zawarczał Mason, aż się unosząc z irytacji. Czemu ten mały, chory śmieć nie mógłby po prostu być posłuszny?
Josh od razu cofnął się, puszczając jego penisa i zginając nogi w kolanach.
- Chcę ci coś dać – odparł już bez uśmiechu.
Mason rzucił mu badawcze spojrzenie.
- Co? – padło krótkie konkretne pytanie, które jednak zostało szybko zastąpione kolejnymi. – Dupy? Albo kulkę w łeb? – zadrwił.
- Żadne z tego. Dupa wciąż mnie piecze – syknął, unosząc na krótko na niego wzrok, ale szybko go spuścił. Czarne oczy Masona były takie miażdżące.
- Więc? – syknął mężczyzna.
Chłopak drgnął jak przestraszone zwierzę, czując się w tej wannie dziwnie uwięziony. Chwycił się szybko jej skraju i wstał.
- Nie powiem, nieważne – rzucił nerwowo, wychodząc. Jak mu powie, to nawet nie będzie miał okazji mu jej dać, bo Mason odmówi.
I kiedy już jego noga miała dotknąć dywanika, poczuł silne szarpniecie, a mniej niż sekundę później jego twarz uderzyła o spód wanny. Znalazł się cały pod wodą, przygnieciony silnym ciałem Masona.

]]> http://firedragontattostudio.wordpress.com/2012/02/07/savage-virus-6-szarlotka/feed/ 44 Katka